zondag 18 februari 2018

Bijpraten

Lieve allemaal,

Goedemorgen.
Ik ga u op de hoogte brengen. Henk heeft een kwaadaardige tumor in zijn blaas. Dinsdag wordt hij geopereerd en een week later horen we of het om een oppervlakkige, half ingegroeide of helemaal ingegroeide (denk ik niet) tumor gaat.
We gaan dit proces met oneindig veel liefde en vol vertrouwen aan. Gerichte voeding, nog meer, al kan dat eigenlijk niet, genieten van de kleinste dingen en van schoonheid, die zo goed doet en diep doorwerkt. Verder geven we ons over.
Henks bloed en bloeddruk zijn prachtig, beter kan niet. Dat is een goede basis.
Mijn liefste Henk, die me elke minuut laat voelen hoeveel hij van me houdt en die me elke dag aan het lachen maakt, wat een rijkdom. Zijn humor gaat door alles heen en iedereen met wie hij contact heeft geniet ervan mee. Het zal er tot het laatste moment, wat hopelijk nog heel lang duurt, zijn.
Het is fijn als we weten waar we aan toe zijn. En wat zijn we blij als de operatie achter de rug is. Elke dag wachten is er een teveel.

Mijn zusje, haar dochter en kleindochter zijn een weekje in Nederland. Eergisteren waren ze 's middags hier. Ik kreeg een biografie over Paula Modersohn-Becker en Henk kreeg een fagotconcert van mijn nichtje. Wat een mooi cadeau.




Zowel website als boek krijgen een onverwachte wending. Voor het boek is het trouwens de tweede keer. Beiden zijn een afspiegeling van mijn leven, maar volledig voor u geschreven!
Elke gebeurtenis zorgt voor meer inzicht, uit elke situatie zijn lessen te leren en er is veel informatie over te brengen. Ik wil het allemaal met u delen. En vooral wil ik u warmte sturen, met elk woord dat ik schrijf. En ik wil u nog meer laten voelen hoe u de moeite waard bent. U heeft zoveel kwaliteiten en er zit zoveel positiefs in u. 
Positiviteit die de wereld mooier maakt, waar mensen kracht uithalen.
Over positiviteit gesproken. Er zijn geen woorden voor hoe we hier ondergedompeld worden in warm, intens meeleven!
We hadden op geen betere plek kunnen wonen.





  
Ik kan, zelfs in dit stadium, zoiets belangrijks als Henks situatie natuurlijk niet weglaten. 
Ik ben blij dat u het nu weet.
De komende tijd zal ik het over onze huidige, gerichte voeding hebben en over veel van de kostbare momenten die we beleven.

Ik voel me niet machteloos, integendeel.



donderdag 8 februari 2018

De vensterbank

Ik kan nu een beetje zeggen hoe het gaat met de planten in de vensterbank. Ik hoopte dat ze gewoon door bleven groeien en bloeien. Toch voelde ik me eigenlijk een beetje schuldig want planten hebben net zoals mensen en dieren ook behoefte aan natuurlijke rust. Iets forceren is onnatuurlijk. Dat bleek. Verschillende kruiden hielden ermee op of kregen luis. De pepermunt bleef het een beetje doen en schiet nu met wat zonnestralen omhoog. De citroenmelisse bleef in leven en de tijm bleef het doen, maar die heb ik te weinig water gegeven waardoor hij nu uitgedroogd is. Alles heeft op het zuiden veel meer water nodig dan buiten, of op een donkere plek. Logisch natuurlijk, maar ik heb het onderschat. Elke dag water, zeker als er ook maar een beetje zon is. Dit was weer een zinvolle les. Volgende winter dus vooral kiemen kweken!  

woensdag 7 februari 2018

Weg met de zomertijd (vind ik)

Ik las een artikel over de zomertijd, dat er geen voordelen aan zitten en dat veel mensen het af willen schaffen. En de beoogde energiebesparing kwam er helemaal niet. Er zijn veel nadelen voor mens en dier. Sommige mensen krijgen last van een verstoord slaapritme of voelen zich alsof ze last van een jetlag hebben. Dat het bioritme wordt verstoord wordt ondersteund door een onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen en de Ludwig Maximilians-Universiteit in München uit 2007. De onderzoekers peilden de mening van 50.000 mensen over de hele wereld, en ontdekten dat de invoering van de zomertijd een behoorlijk groot en langdurig effect heeft op de biologische klok van mensen. Dat komt volgens de onderzoekers omdat onze biologische klok zich steeds moet aanpassen, en daar is licht voor nodig. In de licht/donkercyclus in de winter lukt dit beter dan in de zomer. Dan past ons bioritme zich minder goed aan, met als gevolg: minder slaap en mogelijk ook een mindere kwaliteit van onze nachtrust. Vooral vinden mensen het onprettig dat er aan de klok geprutst wordt. Nadeel van altijd zomertijd is dat het in de winter dan pas heel laat licht wordt. "Het zijn vooral de Europarlementariërs uit de noordelijke landen die van het halfjaarlijkse 'verhuiscircus van de kleine wijzer' (om in termen van de Europees Parlement te blijven) af willen." Wat zal ik blij `zijn, met altijd de gewone tijd! Zomertijd is is er pas weer vanaf 1977 (door de oliecrisis). Het was er ook vanaf 1916 tot 1945.
Er kan een petitie getekend worden.

Ik heb hem uiteraard meteen getekend, al zijn er vorige winter petities overhandigd. Kan me niet schelen, het is toch een kleine daad. :-)



zaterdag 3 februari 2018

28 januari en 3 februari

U vraagt zich vast af ... waar is ze?
Er gebeurt zoveel en binnenkort hoop ik er iets over te schrijven. Omdat het me zo in beslag neemt, inclusief de contacten erover is het op deze website rustiger, maar dat is tijdelijk.
Schreef ik eerder over stronkjes en uiteindes niet weggooien, maar in water zetten of in aarde planten? Ik geef een voorbeeld van lente-uitjes. Ik had ze gebruikt tot er 2 cm over was. Dit zette ik in een 'vaasje' en zie ...



Ik heb ook een paar stukjes gember in een pot gelegd, met het 'knobbeltje' naar boven. Als je gember gewoon even laat liggen, ontstaan er vanzelf witte knobbeltjes. Je kan het stukje waar het aan vast zit lossnijden. De snijvlakken moeten drogen en dan kan het in een potje met aarde.
Voordat er echt een nieuwe gemberwortel is duurt behoorlijk lang, wel een aantal maanden, maar de stengels kunnen ook gebruikt worden. En als u meerder stukjes heeft kunt u er een of twee (of meer) door laten groeien.






Over de lente gesproken, we zagen eergisteren de eerste sneeuwklokjes! Vroeger droeg ik die bij padvinderij op 22 februari. Dat is de think-day / denkdag (niet herdenkingsdag) van Badenpowell van de padvinderij. Hij en zijn vrouw die ook veel voor die beweging betekend heeft, waren 22 februari beiden jarig. De jongens vierden zijn verjaardag, de meisjes die van haar. Ik ben maar kort padvindster geweest, maar ik heb er wel een sterke herinnering aan. Mijn moeder was een echte, die had overal kunnen overleven. Een combinatie tussen zelfredzaamheid en voor anderen zorgen. Mijn moeder had meer alleen het eerste, mijn tante die het kamp op Sumatra overleefde had het allebei. Ze komt voor in het boek van Helen Colijn over de kracht van zingen. Dat heeft hun erdoor heen geholpen. Zonder man en berooid kwam ze terug. Ze nam Surinaamse studenten in huis en zorgde voor ze. Op die manier had ze inkomen en deed ze wat haar vreugde gaf.