dinsdag 15 mei 2018

Trouwdag

Vandaag was de trouwdag van mijn ouders. Een dag die we elk jaar vieren. Vroeger heb ik er altijd veel aan gedaan. Een van de tradities was dat ik altijd een bosje lelietjes van Dalen voor op de ontbijttafel plukte. Ze staan nu overal, deze tedere sterk geurende bloemetjes.
We eten op 15 mei altijd - de eerste - asperges - en aardbeien toe. Hun bruiloftsmaal, in 1935. Nu hebben we al verschillende keren asperges gehad omdat het zo goed is voor Henks blaas. Een paar dagen geleden ook. Vandaag dus niet, maar wel aardbeien, veel aardbeien! Ik had een bodem gemaakt van 1 beker kokosrasp, 3/4 beker notenpasta, een snuf zout, vanille en 1 eetlepel honing. Ik mixte het goed. Ik spreidde het uit op een kunstofvelletje, maar bakpapier kan ook. Het is bijna vloeibaar en je denkt, dit wordt niets, maar het wordt echt stevig in de koelkast. Hiervoor moet het er wel minimaal 2 uur in staan. In stukken snijden, plakjes aardbeien erop, eventueel nog een beetje geraspte kokos en klaar.
Nu brandt er een kaars en mis ik ze! Maar het is fijn deze dag altijd intens te beleven, het brengt ze dichtbij.



zondag 13 mei 2018

Buitenvoedsel en creativiteit

Weer van alles geplukt voor soep en slaatje.
Als je opeens alles kwijt zou zijn kom je in de zomer en herfst een heel eind, maar in de winter of het vroege voorjaar overleven lijkt me niet te doen. En dan heb ik het over buiten leven. Ik pluk zoveel mogelijk het jonge blad. Nu vooral omdat het lekker is en gezond voelt.
Paardenbloemblad, hondsdraf, brandnetel, zevenblad.



Maar ik pluk niet alleen voor het nuttig, ook voor het mooi. Henk (ik ook) ben dol op veldboeketjes. Ik probeer er zoveel mogelijk voor te zorgen dat we iets op ons nachtkastje hebben staan. Het schilderij laat zien hoe ik er (ongeveer) uitzag toen ik acht was.





Het zondags ontbijt vloeide over in schrijven aan mijn boek, eindelijk weer eens, heerlijk. Ik had een artikel gelezen over psychiatrische 'patiënten' in Franeker, die het Friese landschap schilderen, met hun stemmingen als inspiratiebron. Het staat in Trouw van dit weekend. Het is natuurlijk koren op mijn molen*. Er valt zoveel te schrijven over aandoeningen en creativiteit. En hoe dat rust en meer eigenwaarde kan geven.  

* Het komt goed van pas, het bevalt, evenals de molenaar het koren dat hij krijgt

Ik zocht deze uitdrukking op en er zijn veel meer uitdrukkingen waar de molen in voor komt. Een aantal ken ik, maar deze niet.

De molen naar de wind keren
Je goed aanpassen aan de omstandigheden.

Twee harde stenen malen zelden fijn
Twee mensen die niet willen toegeven, kunnen niet samenwerken.

Je rommelt als een molen, maar ik zie nog geen meel
Je doet wel belangrijk, maar ik zie geen resultaat.

De molen is door de vang
Alles gaat helemaal mis, alles loopt fout.


BewarenBewaren

vrijdag 11 mei 2018

Het klaarlichte denken

We zagen een interview met Eva Rovers (ze schreef ook het prachtige boek over Hélène Kröller Müller). Ze haalde Albert Camus aan met 'het klaarlichte denken'. Nadenken over of wat gewoon is wel echt gewoon is? De vanzelfsprekendheid ter discussie stellen. Het begin van de verandering. Er is zoveel wat anders zou moeten. Het begint met zoals zij het noemt huiskameractivisme, bijvoorbeeld niet meer gebruik maken van plastic zakjes, weinig kleding kopen (de wantoestanden in de kledingindustrie), geen vlees (vanwege milieu en bioindustrie) eten. De volgende stap is het zichtbaar maken. Bijvoorbeeld vragen stellen aan bedrijven. Hoe wordt er geproduceerd? En samenwerking en vooral een strategie ontwikkelen, anders gebeurt er te weinig.
Ik word blij van zulke krachtige vrouwen.  

Henk vertelde net dat hij op de Oud Dokkum groep van Facebook schreef dat Sibbeltje, een vrouw die op haar knieën onkruid tussen de tegels van de straten haalde, een standbeeld verdiende. Hij kreeg onmiddellijk bevestigende reacties. De sociale media kan kan hartverwarmend verbinden. Er wordt met elkaar aan die vrouw gedacht.