donderdag 6 september 2018

Wat nu past, past morgen misschien niet meer

Hoe gaat het met u, op deze mooie nazomerochtend in september?

Sinds 10 dagen ongeveer beginnen we de dag niet meer elke dag met Budwigcrème. Henk had het minder, maar ik vond het, al varieerde ook die ontbijtjes elke dag, te eenzijdig worden, te veel Omega 3. Toen het me op een dag echt tegen stond was het overduidelijk. We wisselen nu weer af, met o.a. de heerlijke smoothies die we echt gemist hebben. Nu we de crème minder vaak eten en met maar 1 lepel olie, geniet ik er net zo van als dat ik eerder deed.
We hebben het ruim een half jaar gedaan. Het heeft zjjn functie gehad. Bij ons allebei zijn bepaalde zaken ten goede gekeerd. Niet alleen hierdoor, maar toch. En wat niet goed is vraagt om iets anders of moet zo zijn.
Het gaat net zoals bij andere ontwikkelingen; iets past op een bepaald moment niet meer en dan maakt het ruimte voor iets anders. Niets (behalve liefde) is blijvend. Goed naar jezelf luisteren en daarnaar handelen is zo belangrijk. En het verder overgeven ...
We kunnen het leven niet naar onze hand zetten, maar we kunnen wel zoveel mogelijk in overeenstemming met onszelf leven.
En steeds gevoeliger worden voor alles in en om ons heen. 
In alles zit energie. Toen ik een grote moestuin had was ik me al bewust van het mooie dat bepaalde groentes en kruiden het heel goed deden, zelfs opkwamen op plekken waar ik ze niet verwachtte. Ze hoorden bij me/ons. En andere waar ik zo mijn best voor deed bleven gewoon weg. :-)
Nu merk ik dat bij de kruiden. Er gebeurt precies hetzelfde. Het is prachtig om te volgen. Een variant is ook nog wat ik over salie schreef. Het ging alsmaar niet en nu opeens wel.

zondag 2 september 2018

Balkonzondag

Na wat koelere dagen genieten we nu weer extra van de zon en ons balkonnetje.
Het is zo heerlijk stil hier, ik hoor behalve het tikken van de klok (een miniklokje dat tikt als een grote klok) niets. O ja, Henk die af en toe de pagina van de krant omslaat. 
Het was om 8 uur nog te fris om buiten te ontbijten. 

Na een wandeling en koffie zitten we nu wel op het balkon, waar we overigens ook de koffie, ik bedoel chichorino, dronken en lezen we. Het was een volle week, maar vandaag is VRIJ. En dan vinden we niets fijner dan dit. Enfin, u weet het. 

Hier zullen we in de winter aan terugdenken. Aan al de ontelbare heerlijke keren op het balkon deze zomer. Een verlengstuk van woon- en slaapkamer.




Alles doet het buiten zo goed, er is niet tegenaan te plukken. Ik heb al een paar bakjes met kruiden in de diepvries gedaan. Maar ook binnen knip ik regelmatig van de lente-uitjes en steeds nieuwe pluksla. De foto is een beetje donker omdat het zonnescherm naar beneden is. 




Dit is allemaal zo klein, maar ook weer niet. Het draagt bij aan zonder tuin toch een beetje zelfvoorzienend zijn, als het om gezond groen gaat. En dat hangt weer nauw samen met geluk. Henk zei vanmorgen: "Ik voel me zo gelukkig met je. " Dit voelen we elke dag, elke minuut! En dat terwijl we 24 uur per dag samen zijn. 
De kleine en grote geneugtes voegen iets toe en zijn onafhankelijk van een relatie. 
De NZ spinazie is nu eindelijk ook eetbaar. Hij groeit als een tierelier. Na het zaaien duurt het altijd lang voordat het opkomt (volgend jaar is dat probleem er niet, het komt dan vanzelf op) maar dit duurde wel heel lang. Ik heb het begin mei gezaaid.

Henk is trots op de voor hem nu duidelijk te vinden inhoud van de voorraadpotten. Hier een deel ervan. Hij hoeft er eigenlijk niet naar op zoek. :-) Wel als hij op maandag ontbijt voor me maakt, dat ik in bed krijg. Een wekelijks terugkerend genot. Hij krijgt het op vrijdag. Henk deed schoolbordverf op de zijkant van de deksels. Door het krijt is het eenvoudig om de naam aan te passen.