Mijn leven 2012

Dinsdag 21 februari

Af en toe krijg ik de vraag of er hier al gelogeerd kan worden. Ik had, voor het ruggedoe, gehoopt op 21 maart met het pensionnetje te kunnen beginnen. Ik hoop nu op ergens in de herfst. Dat is uiteindelijk mijn jaargetijde, dus ook een mooi moment om te beginnen.

Er staan pindakaasbonbons hard te worden. Wat nog in het pannetje zat was heel lekker! Het kwam op en vaak geef ik gehoor aan dergelijke impulsen. Meestal klopt het. Het 'gewone' koken moet op dit moment zeer snel omdat ik erbij sta. Natuurlijk bak ik wel ons gewone zuurdesembrood. Wij vinden dat het lekkerst en het verveelt nooit. Het is ook nooit hetzelfde.

Maandag 20 februari

Het zijn werkelijk wonderlijke weken.
Er is pijn, er zijn onverwacht hoge rekeningen.

Natuurlijk zou ik willen dat alles sneller ging en dat Henks fysieke problemen als sneeuw voor de zon verdwenen.

We weten beter, die problemen zullen er altijd zijn, maar het legt geen schaduw.

Er is vooral de vreugde vanwege het nieuwe huis en de rust die dat met zich meebrengt.

Desnoods duurt het een jaar voordat alles klaar is.

Het is zoals het is.

En nu eerst iets van het heerlijke bos:

De spirituele energie is misschien te danken aan het klooster dat er gestaan heeft. Ik keek of ik er informatie over kon vinden en toen vond ik dit. Ik zal dit later ook op de pension-pagina zetten. http://www.kleinremels.nl/Omgeving.htm
We wandelen regelmatig in het bos en behalve dat we genieten van de heilzame werking maken we ook altijd iets mee. Vorige week zondag waren we bijna verdwaald. We waren in een deel waar we eigenlijk niet mochten komen. Het bos is sowieso beschermd natuurgebied, maar dit is een stiltegebied voor dieren. We zeiden niets en liepen zacht door de sneeuw. (Toch zullen we er nu niet meer komen). Opeens stond er een rode hoge uitkijktoren en waanden we ons in het vroegere Oost-Duitsland. Het is hier gelukkig vergeven van de uitkijkhutten, maar zo midden op een veldje in de sneeuw, knalrood, was heel bijzonder. Wel blij dat ik niet naar Henk geluisterd heb, anders liepen we nu nog te dwalen denk ik. In andere dingen is hij weer goed, zoals in het maken van een boekenkast. Het einde ervan is in zicht.

Zondag 19 februari

Nu is de boekenkast zo goed als klaar. Wat een rijkdom! Vanmiddag zaten Henk en ik daar en bespraken we die rijkdom. Schier oneindig, wat er allemaal moet gebeuren in dit huis, maar er is ook al zoveel wel!

Ik bedoel dan vooral de sfeer, de ruimte en de vrijheid.

Morgen schrijf ik weer en plaats ik foto's. Zowel gisteren als vandaag hadden we bezoek. Ik heb dus te lang gezeten. En ik heb de afgelopen dagen steeds met boeken lopen sjouwen. Maandag was ik er 10(!) uur mee bezig.

Ik besef steeds meer hoe eenvoudig en gelukkig we hier kunnen leven.

Donderdag 9 februari

Hoe gaat het met u, op deze winterse donderdag?

Omdat ik nog steeds slecht (niet) kan zitten kijken we 's avonds vanuit bed elke avond naar een documentaire (we zijn daar gek op!). Om twee voorbeelden te noemen waar we van genoten hebben: 'Forever', over de Parijse begraafplaats Père-Lachaise en de kracht van kunst. http://www.hollanddoc.nl/kijk-luister/kunst-en-cultuur/literatuur.html?playurn=urn:vpro:media:program:3184192&currentPage=1 en 'Niet zonder jou' over kunstenaarsechtpaar Ger Lataster en Hermine van Hall. Ontluisterend, maar vol liefde. Veel is weggevallen, zowel fysiek als geestelijk, maar de onverbrekelijke band is zoveel sterker dan wat verloren is. http://www.hollanddoc.nl/televisie.html?playurn=urn:vpro:media:program:12150113&currentPage=1

Gisteren zijn de planken voor de boekenkast gekomen. Alle boeken liggen nu in een kamertje waarvan de deur nog net dicht kan. Ik verheug me op de bibliotheek. Het is de kamer met dat mooie licht. Alleen het idee al, om daar te zitten lezen zorgt voor een bepaalde rust. Er moet eigenlijk zo'n houten trapje komen en op den duur een houtkachel of open haardje. Henk begint morgen. Het is zwaar voor zijn heup, maar het gaat lukken.

Ik blijf nog even bij boeken. In de Volkskrant stond laatst een artikel over hoe mensen hun boekenkast inrichten. Er zijn mensen die dat zelfs op kleur doen. Ik doe het op alfabetische volgorde, per categorie.

Ik heb het onderverdeeld in; -auto-biografieën, romans, spiritualiteit, poëzie, kunst, kinderboeken, gezondheid, -moes-tuinieren, kruiden, consuminderen en kookboeken. De kookboeken heb ik onderverdeeld in algemeen, extra gezond, bakken en per 'kok'. Deze staan niet alfabetisch, maar op grootte. Er is ook nog een plank met alleen kleine boeken.

Ik lees op dit moment en al heel lang 'Land van gebroken beloftes' dochters van Rusland van Anna Brouwer. Ik heb een fascinatie voor Rusland, maar wat ben ik dankbaar dat ik daar niet op ben gegroeid, of nu leef, wat een verschrikkingen. Het is een prachtig geschreven boek. Mensen van verschillende generaties vertellen hun verhaal en hebben het over hoe Rusland was en is. Als iemand zo goed schrijft zie ik alles voor me en beleef ik alles mee.

Boeken, hoe verrukkelijk.

Gisteren schreef ik aan broer Willem dat we nog nooit in zo'n warm huis hebben gewoond. Als ik de verwarming aandoe is het meteen warm. Ik weet niet hoe dat kan. Heeft het ermee te maken dat de radiatoren met olie in plaats van met water gevuld zijn? Wat fijn om het niet koud te hebben. Bij het opstaan is het al behaaglijk.

Ik heb inmiddels het recept van de lekkere aardpeersoep van Carel geplaatst.

Vrijdag 27 januari

Wat een heerlijk huis is dit!

Henk vindt het zo fijn dat hij erom heen kan lopen. Samen ervaren we een enorm gevoel van vrijheid.
We leven heel erg zuinig, dat moet wel. Er zijn hoge kosten bij een verhuizing. We willen nergens schulden hebben. Omdat Henk bijna geen uren had hebben we de afgelopen tijd van ongeveer €750 per maand geleefd. Dat is toch grappig. Nu heeft hij meer uren, dus zal het rond de €1200 zijn wat we samen verdienen, riant. Ik heb nog geen goed overzicht, maar ik denk dat het leven voor ons hier goedkoper is dan in Nederland.
Gelukkig heb ik mijn telefonische hulpverlening. Zonder dat zou ook niet gaan. De begeleiding die ik nu aan mensen geef is van een totaal andere orde dan 'vroeger', maar niet minder fijn om te doen. Er is een grote nabijheid. Het maakt me gelukkig dat bij de mensen die bellen hun zelfbewustzijn en vertrouwen groeit. Ik laat, net zoals vroeger in mijn praktijk aan huis, mensen weer vaak een levensboek schrijven en wat werkt dat toch goed. Als vanzelf wordt het intensieve schrijven steeds meer eigen gemaakt.

Het hindert helemaal niet dat we nog soberder (en daardoor inventiever) eten. We genieten van wat er nog is en verheugen ons op wat komt.

Woensdag 18 januari

Het licht is hier zo bijzonder. Ik hoop dat ik er iets van over kan brengen.

Dinsdag 17 januari

Wat stel ik u geduld op de proef. Ik kan nog bijna niet zitten, dus schrijven is gewoon te pijnlijk. Ik word sterk met mezelf en de beperkingen van dit moment geconfronteerd.

Ik doe veel oefeningen en probeer een juiste balans te vinden tussen bewegen en mijn rug/been tot rust laten komen. Een vriendin noemde ischias ‘kiespijn in je been’. Ik volg mijn intuitie en doe de oefeningen die nodig blijken. In ieder geval een paar ervan. Niet denken, maar voelen wat goed is. Dit huis is met al zijn niveauverschillen trouwens heel handig om mijn been te laten bungelen.

De dagen voor zaterdag ben ik erg druk geweest. Wat had ik gemaakt? Waar Henk helemaal gek op is, Krentenstol (aanpassing van de Weihnachtstol uit het boek), Hij zou wel willen dat ik het elke week maakte, maar het moet iets speciaals blijven. Warme appelflapjes, banaancakejes met glazuur, verschillende zandkoekjes, pindarotsjes (pinda’s eerst geroosterd), kaneelbonbons en kokos-suikerchocolaatjes.

We hadden de buren van 11.00u tot 12.30u uitgenodigd. Iedereen was er om 11 uur en iedereen ging om 12.30u weg. Heel prettig, die Duitse stiptheid. Omdat alle 16 mensen tegelijk kwamen, had ik geen tijd om het mooie cadeau te bekijken. Echt een heel mooi cadeau; een mand met voorjaarsbloemen en -plantjes, een pakket streekproducten, een boek over de geschiedenis van dit dorp met lieve woorden erin en een kaart met een warme tekst en de namen van de buren. Ontzettend lief.

De jongste buur was vier, de oudste 85. Het was voor beide kanten spannend, maar als begin was het goed denk ik. Ik hoorde dat er over moestuinieren gepraat werd. Tussen het gastvrouw zijn door had ik een prettig gesprek met een beeldschoon buurmeisje over haar innige liefde en diepe respect voor paarden.. Ze heeft ‘het’ in zich en ik kon niet geloven dat ze 13 jaar is. Een oude ziel en wat fijn om naast zo’n gevoelig iemand te wonen. Die paarden, die zijn iets bijzonders. Vanwege hun mest lopen ze gewoon over het akkerland van een boer. Dat is achter ons en wat een mooi gezicht is dat.

We zaten in de vroegere Stube, de kamer waar we eerst sliepen. Het gaat de bibliotheek worden, met op den duur hopelijk een houtkachel of open haardje.
Het was wel komisch, we hadden iedereen voor Hollandische Kaffee uitgenodigd en wij waren de enige die koffie dronken. :-)

Ik voelde me een beetje schuldig dat ik het cadeau niet meteen open had gemaakt, dus ’s avonds ging ik even naar de overbuurman die de teksten geschreven had. Het is hier echt aardedonker, dus met mijn mobieltje als lantaarntje ernaar toe geschuifeld met nog een stuk zelfgebakken quiche en een fles wel echt Hollandische Advocaat.

Er is natuurlijk veel apart aan deze onverwachte verhuizing, maar sommige dingen zijn gewoon helemaal anders. Daar kom ik nog wel eens op terug.

Wietse voelt zich geloof ik ook aardig op zijn gemak.

Maandag 9 januari

Het afgelopen jaar staat bij 'archieven'.

Zondag 8 januari

We hebben nog geen draadoos internet en geen telefoonverbinding. Geen idee hoe dat komt. Mobiel lukt ook niet altijd want er zijn hier nauwelijks satelieten, maar… ik heb nu internetverbinding via een kabel, dus ik kan u schrijven.

Hoe is uw nieuwe jaar begonnen?

Ik hoop minder pijnlijk als het mijne. Ik heb Ischias. Het was nogal dom om de dingen te doen die ik gedaan heb, maar ja, eerst dacht ik nog dat ik me gewoon vertild had, maar de pijn werd steeds erger. Ik kan alleen lopen of liggen. Ik kan nu niet anders dan me rustig houden. Dat is een opgave want we wonen hier net! Er komt bij dat de buurtbewoners hier a.s zaterdag komen. Ik ga daar van alles voor maken. Ik zeg dat niet af omdat het anders gevoelsmatig te laat wordt. Ik weet ook dat onkel Heinie (buurman van de overkant, van in de 80) en Ann-Kathrinn, het buurmeisje van 13 zich er erg op verheugen.

Henks heup is er verschillende keren bijna uitgeschoten en hij heeft ook erg veel pijn gehad. Met de ontsteking in zijn knie gaat het nu beter.

Dank u voor de goede wensen en lieve berichten. Ik moet via mijn gewone e-mailadressen en via de website op veel mensen reageren. Sorry, dat dat misschien nog even duurt, maar natuurlijk komt het. Als ik per ongeluk iemand oversla, trek zacht of hard aan de bel!

Iemand had het over dat ze mijn blog miste, maar al schrijf ik persoonlijke ervaringen,ik doe dat voor u. Mijn uitgangspunt blijft overbrengen hoe wij, met zeer weinig geld overleven. Zeker in deze nieuwe, spannende fase wil ik u daar deelgenoot van maken. We zijn dankbaar in dit fijne huis te leven, ons rijk van binnen te voelen en bij een schitterend bos in de buurt te wonen. Wanneer de tijd rijp is zullen we hier gasten ontvangen. U bent tegen die tijd van harte welkom om dan uw eigen gang te gaan, of iets van ons eenvoudige leven mee te leven. Ook kunt u wanneer u daar behoefte aan hebt inzichtgesprekken hebben, of onder begeleiding schrijven of tekenen. Er zullen indien gewenst aan de gast(en) aangepaste zondagochtend-vieringen zijn, met daarna koffie en wat lekkers.

Henk en ik hadden het vanmorgen over onze ziel. Op dat moment werd onze mooie Maria verlicht door de zon. Een waardig zondagmoment.

Om in deze sfeer te blijven; een paar weken geleden waren we erbij toen Lefty, het hondje van Anke en Denise een spuitje kreeg. Ze was op. Lefty was voordat ze bij hun woonde mishandeld. Anke gaf haar een liefdevol huis en op die manier was er ook iemand voor Denise als Anke aan het werk was. Anke was heilig voor Lefty. Als er maar iemand bij haar in de buurt kwam en zeker als hij haar aanraakte werd ze boos en begon hard te blaffen.

Nadat Lefty en oh wat een verdrietig moment, overleden was, kwam de poes dicht tegen haar buik aan liggen. Die is daar een half uur blijven liggen. Ontroerend. Lefty is in de tuin begraven. Anke had een kaars bij haar gezet en die heeft drie dagen gebrand. Wonderlijk (het leven zit elke dag vol grote en kleine wonderen) en mooi.

Zo gauw het kan plaats ik weer weekmenu’s. Met terugwerkende kracht wat dit jaar betreft.

Een fijne dag verder allemaal.

Als u meer van mij wilt lezen. bestel dan ook mijn boek!

Geschreven puur uit het hart!