Ik begin met iets moois, iets kleurigs. Opvallend, dat veel schilderijen een open raam hebben. Een blik op een ideale wereld.
“I had only to open my bedroom window, and blue air, love, and flowers entered with her."
Zulke plekken bestaan en veel meer dan we weten. Ik keek naar Casa di Beau en dan zie je al zo'n beeldschone plek. Ooit was ik daar in de buurt op vakantie, maar niet zo dichtbij het water. als hij, in het huis waar hij mensen hartelijk ontvangt. Hij bekijkt de wereld vanuit een andere kant, maar de rust, de oprechte belangstelling voor zijn gasten, en hoe hij hen een heel welkom gevoel geeft raken me altijd. Je leert de bezoekers echt een beetje kennen. En dan natuurlijk de Italiaanse levenslust, met al het verrukkelijke eten! Op zo'n plek, op dat moment is het leven mooi. Vita e bella.
Het eens zo prachtige Ter Apel, waar wij nu nooit meer zullen komen is niet meer en het staat voor mij op een bepaalde manier symbool voor heel Nederland. (Ik las gisteren dat bijna de helft van de Nederlanders last heeft van sociale onrust en dan gaat het vooral om jongeren.)
En veel van wat er werkelijk aan de hand was werd niet openbaar gemaakt en volgens mij is dat een van de redenen dat alles steeds erger kon worden. Of nou nee, dat er niet vanaf dag een sterk op gereageerd is, dat is uiteindelijk het grootste probleem.
Volgens cijfers van de politie waren er afgelopen juni en juli 152 geweldsincidenten op en rond het aanmeldcentrum in Ter Apel. Dat is een toename met ruim 80 procent ten opzichte van dezelfde maanden in 2025, toen de politie 83 geweldsincidenten registreerde.
Dit gaat om geweld, maar alle criminaliteitsgebeurtenissen? Vanaf 2022 tot en met april dit jaar registreerde de politie ruim 30.000 incidenten op en nabij het aanmeldcentrum.
Willem Hoving schrijft: "Ik woon in Ter Apel. Kom om gezondheidsredenen amper buiten en al helemaal niet in het park of centrum.In 1987 ben ik in Ter Apel komen wonen. Het was toen MOOI. Nu is het een hel op aarde voor de bewoners en voor de winkeliers. Ik heb diep respect voor alle bewoners dat ze zich nog zo rustig weten te houden".
Dit komt denk ik door de Groningse mentaliteit. Toen wij indertijd actie voerden in Oost-Groningen omdat het dorp van de kaart geveegd zou worden gebeurde dat ook allemaal overtuigend, maar ingetogen.
Restjesmaaltijd. Boekweitpasta met gebakken rode ui, courgette, beetje wortel en romige saus van cashewnoten en havercuisine, oooh, dat is zo lekker, die saus.
En een slaatje van aardappelen, sperziebonen en een mosterdmayonaise. Die boontjes hadden we de avond ervoor en ze waren net geplukt dus ze knakten bij het doorbreken.
