zondag 9 augustus 2020

Boiler en hitte

We stonden vanmorgen op het punt om te gaan wandelen en ik hoorde opeens een raar geluid. Meteen daarna geluid van water. De kap van de boiler was omhoog gekomen en het water gutste eruit. Er zat een enorme kracht achter dus alles was meteen drijfnat. Henk draaide de hoofdkraan uit, wat niet heel eenvoudig is. Krukje pakken, zoeken in de donkere kast ... Gelukkig hebben we nog koud water in de keuken, al snappen we daar niets van. Zo gauw ik de kraan aandeed stroomde er meteen weer water uit de bolier. We hebben hem nu leeg laten lopen. Voorlopig 'douchen' met een emmer water over ons heen plonzen want in de badkamer is geen water. Hindert niets. Hopelijk is er een oplossing voor het boilerprobleem. Ik zag dat er alleen garantie is als de ruimte niet te krap is. Het is wel krap, heel krap, maar het is niet anders.

Vanmiddag nog even op het balkon gelezen. Die plek is zo heerlijk, in al het groen met wat bloemetjes. Henk vond het erg lekker, ik vond het te warm, meer dan 30 graden.

Dit is nog steeds de plant die we jaren geleden van onze belastingmevrouw kregen. We twijfelden of hij het weer zou doen dit jaar. Ongegrond want nog nooit deed hij het zo uitbundig. Op een gegeven moment waren er iets van 15 bloemen en 52(!) knoppen, wat een weelde.





zaterdag 8 augustus 2020

Champignons kweken, zelfvoorzienend zijn (een beetje) en een uitje

Ik heb er wel eens over gedacht om zelf paddestoelen te kweken maar een donkere koele ruimte is dan onontbeerlijk. Misschien niet verstandig om iets te plaatsen dat ik niet geprobeerd heb, maar uit enthousiasme. .. Koffiedrab/prut in een glazen pot doen, een of twee champignons erboven fijnknijpen, weer drab/prut, weer champignons fijnknijpen enz. Afdekken met een koffiefilter en elastiekje. Na 30 dagen zijn er nieuwe champignons. Als ik weer champignons heb ga ik het meteen proberen. Als je het steeltje gebruikt kan ik me voorstellen dat er meer champignons aan komen, maar allemaal losse stukjes? We zullen het zien.

Hoe gaat het met alle groen hier? Op het balkon doet alles het geweldig en in de nieuwe bak eigenlijk te goed. Ik moet steeds flink oogsten zodat de vruchtplanten niet verstikt raken. De aardbeien zijn in een andere bak trouwens aan een tweede bloei bezig. 



Op de vensterbank in de kamer staat een tomatenplant (beginstadium) en meerdere peperplanten (ook beginstadium). Ik ben benieuwd. Ik wil zo graag weer iets meer een zelfvoorzienend gevoel hebben. Door de kruiden en de NZ spinazie heb ik het wel wat, maar ik weet zeker dat ik meer kan doen. Als de coronasituatie weer verergert, waar ik vanuit ga, wil ik voor ons kunnen zorgen. *

Naast ons wordt verbouwd. De nieuwe buurvrouw zei dat het vrijdagmorgen een hels kabaal zou zijn. Dit in combinatie met de hitte maakte dat we naar een Groningse burg zijn gegaan. https://fraeylemaborg.nl  Heerlijk koel met die dikke muren. Er is trouwens ook een blote voeten pad. We hadden daar nu geen tijd voor, maar dat zal lekker zijn. Ik liep vroeger in de zomer altijd op mijn blote voeten in het bos. 

In het koetshuis was een mooie kleine tentoonstelling van Svetlana Tartakovska. https://fraeylemaborg.nl/agenda/svetlana-tartakovska/ Ze nam deel aan 'Sterren op het doek' en won. We dronken op het terras met verfrissende vleugjes wind een kopje koffie en genoten van lekkere appeltaart. Een heerlijk uitje. Thuisgekomen zagen we dat de glazen potjes van de vensterbank waren getrild of gedrild. Ze waren op het keramische plaatje terechtgekomen maar gelukkig is er niets beschadigd. Er zullen meer uitjes volgen want de verbouwing duurt tot half september.

* Wat kan ik nu doen? Heel veel thee maken van pepermunt, citroenmelisse (geloof werkelijk dat hij aanslaat) en salie. Gerechten kruiden met tijm, rozemarijn, twee soorten peterselie, bieslook en oregano. De meest eenvoudige zoals bijvoorbeeld spaghetti met olijfolie worden er zo geurig en smaakvol door. Ik heb nog heel wat zaadjes om te laten ontkiemen waardoor er veel vitamine C is. In de winter is er buiten niet zoveel te vinden. Nu wel, vooral brandnetel en paardebloembladeren. Binnenkort bramen en vlierbessen. En o ja, bepaalde groentes leven opnieuw of verder. De lente-ui gebruik ik al maanden. Het groeit steeds weer aan, geweldig vind ik dat.

zondag 2 augustus 2020

Bemoedigend

Ik vind het zo bemoedigend, dat zolang je ademt het leven niet is afgelopen. Beter gezegd de mogelijkheden niet voorbij zijn. Je kan altijd verliefd worden en je kan altijd met iets nieuws op ander gebied beginnen. Je intensief verdiepen in iets of zelfs een studie doen. Ik zag een foto van een meneer met een traditionele lauwerkrans op. Hij is 96 en hij woont in Italië. In 2017 dacht hij het is nu of nooit en hij ging naar de universiteit  in Palermo om geschiedenis en filosofie te studeren. Gisteren was de uitreiking van zijn bachelor voor deze twee studies. 

donderdag 30 juli 2020

Zomer!

Bosbessen plukken en er vervolgens (in de zon) mee ontbijten. Hoe mooi kan het leven zijn. Schreef ik al eerder, dat het zo'n goed bessenjaar is? 
We waren vroeg met onze ochtendwandeling begonnen want we wisten dat het een erg warme dag zou worden. Ik vind sowieso niets heerlijker dan met zomerweer vroeg te wandelen. Hoe het ruikt, de nog frisse lucht op je lichaam voelen en de vogels horen. In het voorjaar was het extreem met de vogels, nu is het rustiger maar je hoort ze altijd. 

Ik had eerst een 'nettere' foto geplaatst van het ontbijt, met de bloemetjes er helemaal op en niet mijn hand erbij, maar deze geeft de sfeer goed weer, genietend van de ochtendzon en Henk met Friese zwembroek aan. 





maandag 27 juli 2020

Applaus

Goedemorgen allemaal. Ik wens u, inclusief de beperkingen die er zijn, een goede week toe. Wat heb ik een bewondering voor hoe mensen hun weg hierin vinden. Ik hoor ook wel (aan de telefoon vooral) dat veel mensen het vanuit huis werken ook prettig vinden. Het is natuurlijker, vanuit hun eigen ritme. Mensen die altijd heel vroeg op zijn werken vooral dan en mensen die laat naar bed gaan beginnen later. 
En hoe ouders het met kinderen thuis deden ... ik vond het zo knap, hoe iedereen zich aanpaste en een andere manier van leven vond. Het zal voor bepaalde gezinnen heel ingewikkeld zijn geweest. Op allerlei verschillende gebieden. Sfeer, ruimte, financiën. Er zal tegen onmogelijke zaken zijn opgelopen. Er kwam veel creativiteit en improvisatie-vermogen vrij. Applaus voor u! We deden dat voor alle mensen in de zorg maar iedereen die van de ene op de andere dag gedwongen werd alles anders te doen verdient ook alle lof. 

maandag 20 juli 2020

Muffins van wat op moest, in een kwartier voorbereid

Ik had vanmorgen deze snelle muffins gemaakt. Na een kwartiertje stonden ze in de oven.
De courgette (het werden 2 volle bekers) moest op en vooral de bananen moesten op, die waren bijna vloeibaar. Voor dit recept prima. Het recept kan hartig gemaakt worden door ipv iets zoets plantaardige melk of water te gebruiken en er kruiden door te doen. Door de banaan was het zoet maar ik deed er een beetje pindakaas op. Ik hou erg van de combinatie zoet hartig. 
De wortels moesten ook hoognodig gebruikt worden. Ik denk dat deze al zeker een maand in de koelkast lagen. De manier van bewaren (doosje met keukenpapier ertussen) maakt dat ze heel lang houdbaar zijn. Het is een standaard groente, ik heb het altijd. 

Ik maakte een soepje van de wortels; een grote knoflookteen, water en groentebouillon poeder. Op het laatst versgemalen peper erdoor. Een snelle, goedkope, vullende lunch.


2 bekers havermoutmeel of 1 beker meel* en 1 beker havermout (deed ik), 2 thl wijnsteenpoeder of de helft zuiveringszout (er moet dan een scheutje citroensap of azijn bij), 2/3 beker zoet en dit kan geprakte banaan zijn maar ook een siroop. Alles goed door elkaar roeren. Ruim 1 1/2 beker geraspte courgette toevoegen (ik deed nu 2, omdat ze op moesten). 
Dit is de basis en ik bak het een half uur op 190 graden en laat het dan ook nog een half uur in de dichte oven staan.
Een handje noten, zaden of rozijnen erdoor is lekker.

*Het kan kant en klaar gekocht worden, maar ik maal havermout altijd om havermoutmeel te krijgen.

zondag 19 juli 2020

Uitstap(je)

Wij waren de afgelopen dagen in Zwolle, Enschede en Sneek, ter ere van Henks verjaardag.
5 nachten weg. De laatste keer dat we 'zo lang' weg waren en toen was het een volle week, was in 1995, in Rome.
Eerst waren we in de provincie waar Henk geboren is en daarna in de provincie waar hij opgroeide.
Normaal is het uitstapje altijd een verrassing, nu niet. Hij wist bijna alles en verheugde zich.
Maar van de eerste dag wist hij niets! We gingen 's morgens naar Het Nijenhuis (vooral voor de - beelden - tuin waar Henk zo van houdt). Toen we begonnen met cappuccino en een gedeelde bosbessenmuffin op het terras waren we omringd door beeldschone vogeltjes. 
We sliepen in Zwolle en kregen de maaltijd in de kamer, terwijl Henk dacht dat we bouillon en lekkere crackertjes kregen. Alles een beetje anders en natuurlijk extra verwennerij want Henk werd ... 70!
We kunnen dit allebei niet geloven. 

In Enschede gingen we o.a. naar het Rijksmuseum Twenthe, een favoriet. Ik koos dit vanwege het onderwerp 'lijnen'. Tekeningen van Picasso en Matisse. Henk is vooral dol op Matisse en op lijnen.






Het was overal opgebroken en dat is lastig en spannend als je een stad niet kent. Ook spannend was dat er een heel sterke rooklucht was. Henk zei: "Wat stinkt die auto voor ons", maar toen we stil stonden roken we het nog steeds. Dat waren wij dus! Meteen de garage gebeld en onze betrouwbare, heel deskundige garageman heeft precies uitgelegd wat we allemaal moesten controleren. Dat deden we en alles bleek in orde. Er was dus niet iets ernstigs waardoor we de lucht in konden vliegen. Kom voor de zekerheid maar even langs als jullie terug zijn zei hij en dat doen we. 
We hopen dat ons autootje het nog blijft doen tot de volgende apk en het liefst nog een jaar langer. Dat hij nu door de apk kwam was al een grote verrassing. We rijden heel weinig maar het gevoel van vrijheid is fijn. Als die vrijheid er niet meer is dan blijven we bijna helemaal hier denk ik en dat is ook goed.
Ik lees zo vaak iets en dan denk ik, dat moet ik opschrijven, maar door omstandigheden of doordat ik geen pennetje bij me heb vergeet ik het dan weer. Ik las van een oud bekend iemand, ik geloof een schrijver, dat als je door het raam kijkt je alles ziet wat belangrijk is. Hij zei het niet precies zo, maar het lijkt erop. Zeker in deze tijd heeft dat een meerwaarde. Op vakantie gaan naar den verre vinden wij onverantwoord. Eigenlijk vond ik dat altijd al, uitzonderingen daargelaten.
Vervulling en inspiratie is overal te vinden, op elke vierkante centimeter. En vooral van binnen. Boeken of een andere omgeving, hoe dichtbij ook, kunnen in beweging brengen en voeden.

In Enschede was langs de snelweg een schitterende wilde tuin. Dit is een voorbeeld van wat ik bedoelde als het gaat om kentering en herstel. We waren in de synagoge. Ik moest bijna huilen, zo werd ik geraakt, door de schoonheid en symboliek. Het kwam diep binnen. Om dit soort momenten gaat het voor mij in het leven. Voorbij elke gedachte. Hier was net zoals bij de musea een tijdslot. Voor alles moeten vooraf toegangsbewijzen worden gekocht. Hier konden we maar een uur blijven omdat het niet groot is en er plaats moet worden gemaakt voor andere mensen. In musea is geen vaste vertrektijd.






We waren als laatste in Sneek, in een heel mooie kamer. Daar kwam, nadat hij op zijn verjaardag de cadeautjes had uitgepakt, waaronder een boek van Bonnard, een van(!) Henks lievelingsschilders, het verjaarsontbijt voor mijn lieve Henk werd ook in de kamer geserveerd. Wat een verwennerij.




De laatste twee dagen heeft het veel geregend maar tussendoor of met paraplu hebben we zoals altijd natuurlijk gewandeld.












In Museum Bélvedère in Heerenveen hadden we de verjaarstaart. Henk wilde graag Friese oranjekoek waar hij zich in de auto, na het enorme ontbijt, al op verheugde. Ze hebben daar zulke verrukkelijke koffie. Het is gewoon een heel aangename plek.
Ze waren bezig een nieuwe tentoonstelling op te bouwen dus er was maar een zaal met daarin tekeningen (opnieuw) uit de oorlog. Heftig, maar de tekeningen op zich waren door zijn eenvoud treffend. Daarna nog even als tegenwicht van de natuur genoten.






Het waren heerlijke dagen en het is even heerlijk weer thuis te zijn. Dat is zo'n rijkdom vind ik, echt thuiskomen. 


Opkomen voor de natuur

We waren weg en daar kom ik op terug.

Net bij het zondagse ontbijt las ik Trouw.
De bijlage heet in deze tijd 'zomertijd'.
Elke week een thema, een gebied in Nederland. Vorige week ging het over de Veluwe.
Nu over de Wadden.
Ik las over dichters die via poëzie opkomen voor de natuur in een artikel van Janita Monna.:
Er is zelfs een manifest.
Er staat in: "We zijn lyrisch over de natuur en ziedend over de destructie".
De destructie die al zo lang geleden begon.
Maar, er is werkelijk ook een zichtbare kanteling (kentering) en wat we daar de afgelopen dagen van gezien hebben was overweldigend.
We hebben nog nooit zoveel wilde bloemen en - tuinen gezien.
Er moet onmetelijk veel gebeuren; gedrag veranderen, herstellen wat te herstellen is en er moet vooral gered worden, maar het is in beweging.
De bewustwording wordt sterker en sterker, deels dankzij het vreselijke virus.
Ik las over Ida Gerhardt als vroege 'klimaatdichter'.
70 jaar geleden maakte ze zich al boos over de ongebreidelde ingrepen in het landschap.
"Het schoon van Holland: welhaast doodgesnoeid; / de vogel zwijgt, de rank is uitgebloeid".
Het begin van de baas spelen over de natuur met later al het verwoestende gif.
Nu de weg terug, naar minder of het liefst geen destructie, naar 'schoon Holland'.

Veel mensen vieren vakantie in Nederland omdat reizen niet mag of ingewikkeld is.
Ik zag dat er op veel plekken wel 100 of zelfs 200% of nog meer geboekt is dan andere jaren.
Als we dichtbij huis blijven groeit de verbondenheid en is het misschien gemakkelijker om op te komen
voor de natuur. Het te koesteren.
Ik zou wel op een waddeneiland willen wonen, in een bos, de zee vlakbij.
Onderstaand gedicht van Ida Gerhardt staat in Trouw, maar in nieuwe taal.
Ik laat het zoals het was. Het versterkt de inhoud vind ik.



Waddeneiland

Wat ik gezien heb op dien éénen dag
aan kleurend water en vervloeiend zand,
aan plante' en schelpen, liggend op de hand,
is méér dan nog mijn hart bevatten mag.

De eigen voetstap trad een ketting af
tusschen de vogelprenten op het strand
de duizenden - het was de verste rand
van menschenleven waar ik mij begaf

- tot in de stilte, vloeiend als een ring -

Water en lucht en tijdelooze tijd,
ik dronk het diep - tot aan die pareling
van klaarte openbarend ieder ding:
sterk straalt het in zijn kleur, zijn eigenheid.

En dit aanschouwen wordt zoo hemelwijd:
dan meet wie ééne schelp te rapen ging
en wegzinkt in die tint, die teekening,

het veld der velen dat hij overschrijdt.

maandag 6 juli 2020

Gelukkig bevestigd

Blij dat het over ventilatie gaat in de krant, maar ik kreeg het via topics en nu maar hopen dat u het ook kunt lezen.
Het komt uit het AD dus ik kan waarschijnlijk beter die link erbij zetten.

https://www.ad.nl/binnenland/neem-verspreiding-van-coronavirus-via-aerosolen-nu-eindelijk-eens-serieus~a02078859/

zaterdag 4 juli 2020

Helder door lockdown!

Net zag ik een filmpje van Bangkok. Eerst de skyline en toen de stad. oe het was en hoe het is. Een verschil van dag en nacht met het begin van het jaar. Bewoners van Bangkok keken door de dikke smog altijd door een waas. Ze zagen nauwelijks iets en nu ... helder! 
Aan het begin van de coronacrisis schreef ik dit over China.
Door het stilliggen van de bouw en door het toeristenverbod in Bangkok rijden er heel veel minder auto's,  taxi's en touringcars.
De kleine PM2,5 deeltjes (fijnstof) die normaal achterblijven in de atmosfeer zijn nu zo goed als verdwenen en zo ook de ademhalingsproblemen. 
Elk mens heeft recht op schone lucht. Een levensvoorwaarde. 
Ik geloof niet dat ik ooit eerder heb geschreven dat we ergens recht op hebben. Ik voel dat meestal ook niet zo, ik heb nergens recht op, ik ben blij met wat me toevalt. Maar zoiets, schone lucht, veel natuur. Het geeft op elk vlak wat ieder mens nodig heeft. Zuurstof op de eerste plaats.

Over zuurstof gesproken ... frisse lucht is zo belangrijk en ik blijf me afvragen hoe het in verpleeghuizen waar zoveel mensen zijn overleden is gesteld met frisse lucht. Ik ben heel erg opgegroeid met frisse lucht. Mijn moeder kwam oorspronkelijk uit het land van de kuuroorden en mijn grootmoeder herstelde van tbc door frisse lucht en zon (zo'n draaiend huisje). Een vreselijk idee als ergens een raam niet open kan. Ik zou denk ik volledig in paniek raken. 
Ik hoop dat ook in de herfst mensen nog veel naar buiten gaan en goed ventileren. Ik weet niet hoe het anders zal gaan.
Ik las net bij nu.nl over de actrice Olga Zuiderhoek die corona heeft gehad. Ik citeer: "Zuiderhoek moest van de dokter met 39 graden koorts gaan wandelen, om haar longen lucht te geven. Dat heeft geholpen!"

zondag 28 juni 2020

Aardbeitjes en oregano

Geen lekkerder aardbeitjes dan die van ons balkon. De smaak is zo geconcentreerd, zoet, aromatisch, heerlijk. Ik zeg 'tjes' omdat ze echt klein zijn.
Het is trouwens een goed bosvruchtenjaar volgens mij. Nog nooit zag ik zoveel bloemen aan bramenstruiken. Wat wij in een kunstmatig tuintje hebben zegt hier natuurlijk niets over en het zijn er ook niet veel, maar alleen kwaliteit telt.   




Ik heb altijd gedacht dat dit bonenkruid was. Het rook ernaar. Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld, hoe lekker ik bonenkruid ook vind. Niet alleen lekker, het maakt ook bonengerechten ook beter verteerbaar. Maar ik vond het erg dat ik geen oregano had, dat is toch een basiskruid. Bij Welkoop heb ik biologische oregano gekocht, maar een ander soort dan dat je meestal ziet. Inmiddels weet ik zeker dat de zogenaamde bonenkruid toch oregano is (ook een iets ander soort dan meestal). Ik heb er dus twee en dat is alleen maar fijn. Het is zo lekker in alle Italiaansachtige gerechten. Daarbij is het sterk antiseptisch, opwekkend en veel meer. 



Hiervan dacht ik dat het bonenkruid was.



Deze kocht ik vorige week.



Wat is het toch een rijkdom, om altijd verse kruiden te kunnen plukken. In welke situatie je ook zit (financieel of anderszins) iedereen kan hiervoor zorgen en van genieten. 
Er is zoveel mee te doen. Het verhoogt de geur en de smaak van een gerecht en het voegt iets toe aan de gezondheid. 
Wat thee betreft maak ik op dit moment vooral pepermuntthee. Ook hier heb ik twee soorten van, waarvan een, net zoals de bieslook, langs de weg gevonden. Een polletje. Nu is het een enorme plant.
Ik hoop ooit weer citroenmelisse te hebben. Misschien doet ie het wel in mijn nieuwe 'fruittuin'.

dinsdag 16 juni 2020

Kapot en nieuw

We hebben de afgelopen tijd veel geld uitgegeven. Het moest, spullen waren kapot, al vond Henk dat het strijken nog best ging met het strijkijzer, waarvan hieronder een foto :-).
Veel voorraad aangevuld en ook een en ander aangeschaft wat iets toevoegt, zoals een diepe bak met rek, op het balkon, voor fruit! U weet hoe erg ik een tuintje mis, maar ons kleine balkon wordt steeds meer een groene oase en we vinden het nu nog fijner om er te zijn. In de diepe bak heb ik een braam, bosbes en framboos geplant. Over de bosbes twijfel ik want die heeft zure grond nodig. Ik hoop dat het gaat lukken, bessen zijn zo gezond en zo lekker (alle fruit). Als het niet gaat komt er een kruisbes. Eronder ga ik denk ik pluksla zaaien. Het heeft trouwens heel wat voeten in de aarde gehad, voordat die bak er was en zo ook het kastje eronder. Het was eigenlijk te zwaar. Een wonder dat bak en kastje 90 cm zijn en op de millimeter passen.
We zijn sowieso met van alles bezig. We hebben een kleine extra diepvries (ik herinner me dat de bezorger vijf jaar geleden zei dat hij nog nooit zo'n klein apparaat ergens gebracht heeft) maar die stond op een plek waar ik heel moeilijk bij kon. Nu zit hij na veel gedoe (spullen moesten ergens anders worden opgeborgen, draaischijven moesten eruit, elektriciteit erin) in een keukenkastje, naast de grote diepvries. De allerbeste plek. Ik ben er zo blij mee!!!!
Henk en ik vullen elkaar, ook wat dit soort praktische zaken, met al onze beperkingen, goed aan en uiteindelijk lukt het allemaal.

15 augustus is de jaarlijkse nieuwe start, maar nu ook 1 juli. Niet alleen qua zuinig doen, ook wil ik in de vensterbank bijvoorbeeld veel meer kweken en vooral gebruikte groentes opnieuw laten groeien.



Het gat rechts is nog veel groter dan het nu lijkt. Ik trok het strijkijzer ooit mee toen ik de telefoon pakte. We hebben alles van de telefoon in de inloopkast, waar ook de wasmachine, magnetron, droogoventje en heel veel meer staat en het strijkijzer stond af te koelen op een andere plek dus zwiep, op de grond.

Ander zondags ontbijtje

We hadden dit keer een ander zondags ontbijtje.  De diepvries moet leeg, alles moet op en er was geen brood meer. Daarom deze pannenkoekjes met aardbeiencompote. In Amerika eten ze altijd deze kleine pannenkoeken, pancakes.  




Bewaren

Sinds een tijdje heb ik deze 'foodhuggers', handig.
Een halve ui legde ik eerst op een schoteltje en om komkommer deed ik keukenpapier, dat hoeft nu niet meer.  



zondag 7 juni 2020

Weekmenu en verjaardag buurman

Omdat ik zo vaak de vraag krijg om weer eens een weekmenu te plaatsen, bij deze, inclusief lunches.
Woensdag werd onze buurman 90 jaar. 




Met de buurvrouw aan de andere kant organiseerden we een culinair 'reisje'. Zij noemde het carrousel. We gingen eerst aan het eind van de middag naar hem toe. Hij had een presentatie voor ons gemaakt van zijn leven. Hierna gingen we naar de buurvrouw waar we een glaasje alcoholvrije witte wijn dronken, met kaaszoutjes erbij. Vervolgens serveerde ik daar preisoep met een vleugje mosterd. Toen naar ons waar we een koud buffetje op een bord hadden. We eindigden bij de buurman waar buurvrouw gezorgd had voor koffie, een aardbeienslof, slagroom en verse aardbeien.
Het was een warm en feestelijk samenzijn! 








Maandag:
Lunch: Aspergebouillon (een paar dagen geleden hadden we asperges en na asperges zorg ik altijd dat we nog voor 3x soep of bouillon hebben) / Brood met radijsjes en een geroosterde boterham met kwark en zwarte bessenjam
Diner: Raapsteeltjesstamppot met gedroogde tomaatjes en edelgist

Dinsdag:
Wraps en zoals elke week 1 met tahin, wortel en kerrie, 1 met pindakaas, sambal en komkommer (alleen in lente en zomer) en 1 met appelstroop en banaan
Ik maak tegenwoordig meestal wraps ipv pannenkoeken, de wraps zijn dun, vandaar 3.  
De wraps maak ik van havermoutmeel, boekweitmeel, water, snufje zout. Zonder vet bak ik ze in een paar minuten in een heel goede koekenpan. Ik heb hem al jaren en hij blijft het even goed doen.

Woensdag:
Lunch: Courgettebrood met tomaat
Diner: Voor de buurman: Preisoep met een vleugje mosterd, Koud buffetje op een bord
* Koffie met aardbeienslof, slagroom en aardbeien

Donderdag:
Lunch: Rest preisoep en roggebrood met restje wortel-appelsla en bieslook
Diner: Dupuis linzen met gebakken ui en rode paprika, plantaardige kaassaus, boontjes en komkommersla   

Zaterdag:
Lunch: Groenteburger uit de oven op gv broodje met sla, gebakken uien en tomatenketchup (zie recept)
Diner: Venkel met oleolux (Budwig) en bruine rijst
*Koffie met stukje fudge

Zondag:
Lunch: Broccolisoep * stuk appel-kruimel taart (van havermout)
Diner: Spaghetti met basilicum roomsaus (zie boek maar ipv gewone room plantaardige)
Sojayoghurt met ananas uit een blikje (uitzondering maar ik krijg altijd rare plekjes in mijn mond van verse ananas. Ik las laatst hoe je dat kan voorkomen, maar ik weet het niet meer)





Lekker, eenvoudig recept

Bijna elke dag ontstaat vanzelf iets tijdens het koken. Zo ook gisteren. Rijst met erdoor gebakken ui, knoflook, kerrie, tamari, gestoofde andijvie, 2 eetlepels tahin en een beetje honing. Eenvoudig en zo lekker! Ipv tahin kan natuurlijk pindakaas gebruikt worden.

donderdag 4 juni 2020

Koken uit de voorraadkast

Ik zag op een youtubefilmpje van Mascha Feoktistova (geboren in Rusland) het volgende recept:

2 blikken of potten zwarte of andere bonen (400 gram per blik) uit laten lekken en eventueel wassen. Bak ze in een scheut olie van een pot gedroogde tomaten. Ui en knoflookpoeder erbij (of verse ui en knoflook, maar als u niets in huis heeft behalve voorraad ...) en chilipoeder. De gedroogde tomaten erbij. De rest van de olie blijft in de pot en kunt u in andere recepten gebruiken. Dan twee blikken blokjes tomaat toevoegen. Er kan nu eventueel nog elke denkbare groente door spinazie, broccoli, paprika, wortel enz. Maar als u geen verse producten in huis heeft gewoon zo. In laten koken tot een dikke massa. Eten met rijst.
U kunt hier met twee mensen zeker twee keer van eten.

Mascha zegt dat ze dit elke dag wel kan eten, zo lekker vindt ze het.
In plaats van bonen uit blik of pot kunt u ze natuurlijk zelf weken en koken. Die hebben meer 'bite'. U moet dan wel de dag van tevoren bedenken dat u dit gaat maken want er is veel tijd nodig als de bonen een nacht moeten weken en vervolgens 1 1/2 uur moeten koken. Oude bonen moeten waarschijnlijk nog wat langer koken. Ik heb op dit moment nog heel oude bonen en zet ze na ruim een uur koken in de hooikist. Ik doe dat aan het begin van de middag en dan zijn ze 's avonds goed. 

Dit is een heerlijk basisrecept. Er kan van alles aan worden toegevoegd, maar het is zo, in alle eenvoud, al helemaal goed. Als u er een beetje vitamine bij wil dan strooit u er wat peterselie van eigen kweek over.

Positieve effecten

De ernstige vormen van de huidige ziekte is afschuwelijk, desastreus met vaak blijvende schade. En sommige dingen mogen afgelopen zijn, ongezellig, maar als ik zie wat voor invloed deze periode heeft op mensen (en het milieu!) dan overheerst bij mij toch een heel positief gevoel. Niet alleen dat de aandacht meer gaat naar wat ertoe doet en noodgedwongen minder naar het grote geld, ik hoor, zie en lees opluchting bij mensen. 
Een voorbeeld las ik bij nu.nl als reactie op 'veel meer alleen zijn': 
"Ik vind het ook prettiger, niet meer die sociale verplichtingen. Heb besloten dit te omarmen en me op te stellen zoals ik dat wil en niet zoals anderen van mij verwachten. Voor mij een eye opener."


Gesprekken gaan sneller naar een diepere laag. Contact hebben is niet meer vanzelfsprekend dus de oppervlakkigheid slaan we over. 'Cut the crap' waren iemands woorden. Ik zit steeds te denken wat daar een goede vertaling voor zou zijn. Snijd de onzin is misschien te letterlijk, maar wel duidelijk, alleen als je het weg kan snijden is het er al. Sla onzin/oppervlakkigheid over! Ik vind diepgaande gesprekken met mensen die dichtbij staan zonder een pandemie ook het fijnst. En als je dezelfde taal spreekt gaat het steeds dieper.
Weg van de buitenkant, direct naar binnen. Dat vind ik van mijn werk ook zo heerlijk.
Handen schudden en vooral omhelzen mis ik, die verplichte drie zoenen mis ik helemaal niet. Ik heb laatst wel iemand omhelsd, het was nodig. We hebben niet gepraat (druppels) en mijn potdichte mond zat ver weg van zijn gezicht. Het maakte tranen los. Als het verdriet er al is zou ik iemand ook nooit alleen kunnen laten. Je voelt wat kan en wat niet en ik vind dat we vooral altijd zelf moeten blijven nadenken. De andere kant is juist dat ik denk dat we vooral niet nonchalant mogen worden. Niet papier zoals de krant, maar grote druppels en  en in mindere mate kleine druppels. Direct speeksel of andere sappen. Het lijkt me extreem gevaarlijk om dicht bij elkaar te praten. We zagen in Assen allemaal groepjes jongeren, dicht bij elkaar. 

Mensen die zich eenzaam voelen deden dat vroeger ook denk ik, maar alles wordt nu versterkt. Er zijn juist ook mensen die het heel fijn vinden om alleen te zijn.
Wat ik wel erg vind (veel te zacht uitgedrukt) en dit is meer voor mijn volgende boek, niet voor een zo positief mogelijke website, dat een apotheker zei dat ze het jammer vindt dat het nu zo'n slappe tijd is. Ik heb hier geen woorden voor. Maar ... het goede van alles minder is juist dat veel mensen zich beter voelen door minder medicijnen en dat veel minder dokter- en ziekenhuisbezoeken niet zorgen voor meer sterfgevallen.
Veel wordt duidelijk, overal, en er wordt over gepraat hoe het in de toekomst anders zou kunnen. Anders moet!


zondag 31 mei 2020

Brieven en deze tijd

Lieve allemaal, goedemorgen!

Dadelijk ga ik ook bij 'wat maakt u blij' zetten dat ik zo blij ben dat er veel meer echt geschreven wordt in deze coronatijd. Geen appjes, geen e-mails maar schrijven met de hand en vervolgens de brief met veel aandacht in een envelop stoppen. Je gaat iets van jezelf aan de ander sturen. Iets wat er toe doet. Ik wissel diepgaande mails uit met mensen,  maar toch, hoe anders is een brief waarin je in elk woord de emotie voelt of waarin je elkaar stimuleert, omhoog duwt. Alleen al het gevoel dat de ander zijn hand over het papier beweegt en gericht is op mij. En dan ook nog het handschrift op zich waar ik van kan genieten. 
Een van mijn levenstaken is blijkbaar om mensen aan te zetten tot schrijven.  Taalexpressie, begeleiding. Geen taalexpressie meer (jammer eigenlijk) wel bij de begeleiding, al is het anders dan vroeger omdat begeleiding via de telefoon anders is. In mijn boek en hier probeer ik het ook. Ik raad u met hart en ziel aan, schrijf! Het zal u zoveel geven. Ruimte, helderheid, verdieping.  
Terugkomend op het schrijven van brieven, ik las van iemand, die er een gewoonte van gemaakt heeft om elke dag na het ontbijt aan zijn bureau te gaan zitten en een brief aan een familielied of een vriend te schrijven. En van een grootvader die met zijn kleindochter schrijft en bij elke brief sturen ze een positief of interessant krantenbericht mee. De grootvader zei, al heb ik een gevuld leven, ik voel me soms eenzaam en deze eenzame momenten worden door de brieven minder eenzaam. Het contact tussen haar en mij wordt op deze manier versterkt en we leven ons in elkaars leven in. 
Ik las ook dat iemand een brief schrijft aan 50 belangrijke vrouwen in haar leven. Dat leek me eerst heel veel, maar als je bij de kleutertijd begint passeren veel vrouwen die een rol hebben gespeeld de revue. Ik zou het kunnen doen, maar veel vrouwen leven niet meer. Ik zou het nog steeds kunnen doen.
Welke vrouwen (en mannen) hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan uw leven?
Het kunnen er natuurlijk net zo goed 10 of 20 zijn, of 5. 

Ik las in de ervaringen van mensen die in deze tijd brieven zijn gaan schrijven dat eerder genoemde kleindochter in Utrecht studeert en daar op een bisnummer woont. Ze stuurt een stukje uit de krant mee waarin wordt achterhaald waar het woord bis vandaan komt. Ik heb ook twee keer op bis gewoond. In de Zadelstraat (zo goed als onder de Dom) en in de Waterstraat. Ik ga zo kijken of ik het artikel kan vinden.  
Andere voorbeelden: Een jonge vrouw schrijft; een brief betekent zoveel meer dan een HGH (hoe gaat het) appje. Ze schrijft haar oma die van haar kleindochter dacht dat ze op haar leeftijd niets van brieven schrijven weet, maar wel dus! Ze beleeft heel veel plezier aan het schrijven. "Alle brieven worden bewaard zodat ik ze later terug kan lezen. Deze uit de coronatijd zijn straks extra bijzonder". Voor mij is dit een van de vele voordelen van brieven. Gesprekken en appjes verdwijnen of vervormen, brieven blijven altijd en behouden hun oorspronkelijke waarde. 
Studenten die vanuit de stilte van "thuisthuis" triviale zaken via de telefoon bespreken en schrijven over diepere gedachten en ideeën. Ik moest lachen toen ik ergens anders las:"Ik ben een fan van de pen en de kiek, 't is is ook goed voor de motoriek" Het gaat verder: "E-mailen gaat vervelen, woorden die je niet vast kunt pakken, niet tegen het licht kunt houden. Op naar de brievenbus, die de woorden geduldig naar binnen slokt. De reis van de brieven gaat beginnen."
Naast brieven worden er veel kaarten geschreven en cadeautjes gestuurd.

Zoveel brieven schreef ik. Brieven waarin ik het diepste van mezelf deelde. Ook heb ik jarenlang een dagboek met iemand geschreven. Elke week wisselde we van boek en schreven we in dat boek verder.
In schrijven is vrijheid (dankbaar niet in een land te wonen waar die vrijheid niet is) als er nabijheid is en je je veilig voelt.  

Ik leende de autobiografie van Ina Boudier Bakker (oudere mensen kennen haar van 'Klop op de deur') van een buurvrouw. Ik hou ontzettend veel van opgeschreven levens in boeken. Dit speelt zich in de oorlog af. Ik heb veel dagboeken over de oorlog gelezen maar er is nog veel meer verschrikkelijks in steden gebeurd dan ik dacht. Eigenlijk had ik geen idee over de omvang. Door dit boek wel! Naast de persoonlijke verhalen die ik meebeleef leer ik van de informatie die ik krijg. Dit gaat trouwens over mensen in de hogere kringen die daardoor bevoorrecht waren. Zij konden met veel geld nog het een en ander kopen, al bleef ook daar weinig over. Een beetje thee was goud waard. Wat dit boek voor mij extra waardevol maakt is dat het zich in Utrecht afspeelt en ik de straten en gebouwen herken. Ik beleefde het niet alleen mee, ik wandelde ook mee, tussen de kogels door.  De vorm, in dit geval een dagboek, maakt dat er een bepaald evenwicht is want er staan ook vreugdevolle momenten in. En, waarvan ik vind dat het op een ander niveau ook voor deze tijd geldt, de blijheid over iets wat eerst volstrekt vanzelfsprekend was. 
Deze tijd is denk ik vooral bedoeld om niets meer als vanzelfsprekend aan te nemen, om voor het eerst of opnieuw of sterker de waarde van bloeiende gele brem of een zelfgebakken boterhammetje te ervaren.

Ik wens u mooie Pinksterdagen

woensdag 27 mei 2020

slaapkamerbloempjes

Ik probeer als het enigszins kan te zorgen voor een vaasje bloemen in de slaapkamer. In deze tijd van het jaar is dat gemakkelijk met alles wat buiten groeit en bloeit. Het mooie pillendoosje was van mijn moeder.



zondag 24 mei 2020

Martin

Jaren geleden schreef ik over een oude liefde. Ik schreef dat, toen ik 17 was en de Vormingsklas in Amsterdam deed, ik elke avond langs zijn huis liep. Het maakte dat niet erg interessante jaar spannend. Alleen maar erlangs lopen en de emotie voelen als het licht binnen een keer aanging.
We kenden elkaar van Beverweerd en in een kostschool is omdat je 'opgesloten' zit alles driedubbel intens. Er is alleen dat leven. De rest van de wereld leek niet te bestaan. Hij zat twee klassen hoger. Nadat hij weg was schreven we elkaar.
Toen we in Ganzedijk woonden kregen we weer contact en we schreven een tijd lange brieven. Een keer is hij langs geweest en hadden we een mooie dag. Bij een kopje koffie las hij alle brieven die hij me vroeger had geschreven en die ik natuurlijk zorgvuldig had bewaard. We wandelden in de tuin van de Ennemaborg (Midwolda) en daarna  lunchten we in de zonovergoten tuin van de Vicarie (Imca Marina). Hij schreef dat hij met de auto een keer voor de deur in Duitsland had gestaan. Ruim drie maanden geleden liet hij me weten ernstig ziek te zijn, Een kwaadaardige kanker in de lever. HCC. Gisteren de rouwkaart die op zich niet mooier kan zijn. Hij wandelend in het bos, omgeven door licht. En twee gedichten een van J.H. Leopold en de ander van hemzelf. Die van Leopold zal ik weergeven.

Ik las net terug en hij stuurde eens een bordje met dit erop:

If it is to be
It is up to me

Martin was een heftige, warme persoonlijkheid, strijd en vechtlustig. Hoe hij in Frankrijk, Italië of Spanje kon genieten van goed eten, van de natuur, van soms heel vluchtige contacten was exceptioneel. (Hij gebruikte dit soort woorden zelf altijd dus ik vind het leuk om dat nu ook te doen. Dit is uiteindelijk een ode aan hem). En dan ook nog hoe hij dat kon beschrijven. Ik proefde de sfeer en de liefdevol gemaakte streekgerechten waar hij altijd alles over wilde weten. We hadden de afgelopen jaren geen frequent contact. Wel altijd op belangrijke dagen en als het nodig was. Alleen al dat ik aan hem dacht maakte hem gelukkig. Het is zo eenvoudig te denken aan wie bijdroeg. Ik zal altijd aan je blijven denken lieve Martin.



‘O, ALS ik dood zal, dood zal zijn
kom dan en fluister, fluister iets liefs
mijn bleeke oogen zal ik opslaan
en ik zal niet verwonderd zijn.
En ik zal niet verwonderd zijn;
in deze liefde zal de dood
alleen een slapen, slapen gerust
een wachten op u, een wachten zijn.’

 J.H. Leopold

vrijdag 22 mei 2020

Onze dag

Al jaren schrijf ik volgens mij dat we 38 jaar samen zijn. Vandaag is het echt zo!
Na een feestelijk ontbijtje ging ik na lange tijd, het mag nu, weer naar de kapper. Wat een heerlijkheid. Lieve Hilda, dank je wel!
Anders waren we op deze dag naar de bibliotheek of naar het museum gegaan. We beginnen dat erg te missen. Alleen naar de bibliotheek om boeken te brengen en te halen vinden we niets. Dan reserveer ik wel iets wat ik hier ophaal. We gaan voor het uitje, voor even op een andere plek ongestoord lezen, in die prettige sfeer, met een heerlijk kopje koffie. Je mag nu ook maar een bepaalde tijd binnen zijn, bah. Dit soort beperkingen vind ik vervelend en niet zinvol.
We hebben een mooie wandeling in de buurt gemaakt. We beseften weer eens hoe weinig we nog van de directe omgeving kennen. En o, o, wat is het hier toch prachtig!!!
De dag bestond verder uit speciale hapjes en we hebben eindelijk weer eens een spelletje gedaan. Ik ben gek op spelletjes maar op een of andere manier komen we daar de laatste jaren zelden aan toe. Henk is dol op scrabble (we houden allebei erg van taalspelletjes) en mede geïnspireerd door Remco Campert, die elke dg om 16.00u met zijn Deborah scrabbelt deden we dat vanmiddag. Zo gezellig!
's Avonds keken we naar SOS de verbouwiers. Een heel mooi programma.  Een familie leeft in zware, vaak onhoudbare omstandigheden. Alleen als hun woonsituatie anders wordt kunnen ze hun leven op welke manier dan ook weer oppakken. Het thema is elke keer anders, maar het team is vast en elke keer heel veel mensen uit de buurt die in 9 dagen voor een nieuw huis zorgen. De betrokkenheid, de liefde, de humor, de vak- en deskundigheid en de reactie en positieve gevolgen ontroeren ons elke keer sterk. Straks nog een lekker drankje en daarna met een voldaan gevoel naar bed.

Toen we elkaar net kenden kreeg ik deze vaas van Henk en die gaat dus al een tijd mee en verdient tulpen op deze dag en een foto.





zondag 17 mei 2020

Plant

Ik schreef een paar weken geleden over de Christusdoorn die maar blijft bloeien. Ongelofelijk, al maandenlang. U had nog een foto tegoed. En ik maakte een foto van de groene pierlala die toen nog klein was en zomaar opeens ergens bovenkwam. We hebben geen idee wat het is. Ik zie voor me hoe het eruit ziet om in december aan elke 'naald' een balletje te hangen.  






zondag 10 mei 2020

Moederdag

Henk had een bosje bloemen geplukt voor moederdag. Dat is wat we op zo'n soort dag allebei het fijnst vinden om te krijgen. En er is natuurlijk een feestelijk ontbijt, lunch en avondeten. Chocolade was er ook, maar die was al op. :-)



woensdag 6 mei 2020

Handige keuken en omgaan met oudere mensen

We hebben een fijn keukentje. Alles binnen handbereik en handige snufjes. En vooral, ik voel me er thuis en heb er al ontelbare lekkere hapjes gemaakt.
Toen ik dit filmpje zag uit 1949 werd ik zo enthousiast. Het meeste kan qua ruimte niet bij ons, maar als ik jonger was en we zouden nog een nieuwe start maken ... 

https://www.youtube.com/watch?v=2N9RCQjPqh4&t

Ik vind dit een goed artikel over de plaats van ouderen. Ik verbaas me zelf ook altijd over de bepaling van jong en oud. Jongeren worden oud en ouderen waren jong, hebben een leven vol ervaringen achter zich waar jongere mensen veel aan kunnen hebben. Het is sowieso mooi om naar de verhalen te luisteren. Elke plaats die iemand inneemt is belangrijk, kleuter, puber, adolescent, volwassen, middelbaar, oud, bejaard. Iedereen draagt op zijn manier bij aan het leven, aan de wereld. Of niet en iemand kiest voor een teruggetrokken leven. Niemand kan voor een ander beslissen hoe te leven. We kunnen alleen maar proberen de omstandigheden voor iedereen zo goed mogelijk te maken. Met niet de economie maar de kwaliteit van leven als uitgangspunt. 

https://www.topics.nl/opinie-we-moeten-ze-redden-laat-ouderen-over-hun-eigen-lot-beschikken-a14336442vk/?context=playlist/m-992675781768474aa9fb72b6383b92a3/&utm_source=redactie&utm_medium=email&utm_campaign=DPN_ED_TOPICS_Newsletter_PERSO_API_20200506&utm_content=article&utm_term=&ctm_ctid=78919f4a836e46ff759b685c3cb948a3

dinsdag 5 mei 2020

75 jaar!

75 jaar geleden werd Nederland bevrijd. 
Zoals altijd in deze tijd lees ik boeken over de oorlog.
Wat ben ik dankbaar in vrijheid te leven.
Met elk mens die dat niet kan leef ik mee.
Gisteravond voelde ik zo sterk de verbondenheid met de mensen die op wat voor manier ook geraakt zijn door WO2. 
Vandaag is het feest!

   (foto Rob van Hilten)

maandag 4 mei 2020

4 mei

Na een heel indrukwekkende herdenking in de Nieuwe Kerk en de twee minuten stilte op de Waalsdorpervlakte en wat daaraan vooraf ging (anders keken we alleen naar de Waalsdorpervlakte) koos ik dit herdenkingsgedicht van Vienne Haagoort,16 jaar, uit Rotterdam


Herdachte wegen

Over de schaduwkant van de straat
lopen zij hun wegen
bekende richtingen
naar een onbekend doel

Morgen is hen niet gegeven
aangenomen, zijn de blaren op hun voeten
die drukken tegen de achterkant
van hun schoen

Veranderd door het verstrijken van tijd
losgelaten door zicht op het eind
lopen zij nu hun wegen
over de zonkant van de straat

Hun blikken werpend op de schaduwkant
waar weggevaagde herinnering
door nieuwe schoenen
worden herdacht

------------------------------------


Een lege Dam



Misschien maakte de leegte en de stilte het extra indrukwekkend. Helemaal leeg was het niet want Koning Willem Alexander, koningin Maxima, burgemeester Femke Halsema, premier Rutte, Gerdi Verbeet, (Nationaal comité 4 en 5 mei) een meneer die ik niet kende en twee scouts, die behalve de krans op deze foto, alle kransen 'legden'.