Hergebruik klok

En toen kreeg de klok toch nog een functie voor Henk, als palet. Ik ben zo blij dat Henk weer aan het tekenen en schilderen is. Schilderen is nieuw voor hem, tekenen niet en dat kan hij zo goed.

Onze dag

Gisteren was onze dag. Ik zeg al jaren dat we 38 jaar samen zijn, maar het is dit jaar 'pas' 37 jaar. Vroeger dacht ik ook jaren dat mijn moeder 74 jaar was. En elk jaar dacht ik oh, wat fijn, ze is nu pas 74. :-) Natuurlijk hebben we er een fijne dag van gemaakt, al waren er wat verplichtingen.
's Morgens een feestelijk ontbijtje met glutenvrije crackers en krentenbrood dat ik van Pasen bewaard had. 's Middags de Budwigcrème die we anders bij het ontbijt zouden hebben. Die is altijd erg lekker, maar nu ...  Met appel, kaneel, verse gember en geroosterde pompoenpitten. Dat is een van onze wekelijks terugkerende variaties. Nu kwamen er ook nog verse blauwe bessen bij, die zaten in het fruitpakket van Boer Giel.  's Avonds hadden we pizza, met sla een glaasje rode wijn.
Aan het eind van de middag zijn we naar een van on ze lievelingsmusea geweest. De Buitenplaats in Eelde. Klein, overzichtelijk, zodat wat je ziet goed door kan dringen.

Eerst hadden we nog cappuccino en Henk citroentaart en ik niet - te - zoete baklava. De bakster komt uit Syrië. Ik ga haar zeker nog laten weten hoe we gesmuld hebben. Als ik eraan denk loopt het water me onmiddellijk in de mond. De kokos-citroentaart ga ik ook eens maken, mijn eigen versie. Ik heb een foto gemaakt toen we het al op hadden. We zaten op een comfortabel bankje, uit kijkend op water en museum.

De tentoonstelling die er nu is heet: "De vrouwelijke blik". Werken van 10 vrouwelijke kunstenaars. Het sluit aan op het jaarthema 100 jaar vrouwenkiesrecht.
Boven is nog een klein ruimte en daar hingen ontwerpen in olieverf en aquarel, die hebben geleid tot de boekomslagen van boeken van Marcel Proust. Wat ik echt prachtig vond was onder andere dit, van Petra Morenzi. Verfijnd. De schaduw is steeds anders. Ik kan er lang naar kijken.

Erg

Goedemorgen lieve allemaal,

Het is prachtig weer en ik wens u in elk opzicht een mooie dag!

Het is heel erg dat alles wat ik tot nu toe geschreven had voor mijn nieuwe boek weg is!
Ik dacht eerst; het zal wel ergens goed voor zijn, ik moet gewoon opnieuw beginnen en op zich is dat ook de enige manier om ermee om te gaan, maar jee. Het waren toch al heel wat pagina's. Ik dacht net nog even, misschien is het per ongeluk in de pullenmand terecht gekomen, maar die heb ik laatst leeggemaakt. Het eerste is zonde, het tweede is dom. 
Ik ga gauw een prettiger bericht hier achteraan schrijven.

Trouwdag ouders

Het is vandaag 83 jaar geleden dat mijn ouders trouwden. In gedachten blijf ik het vieren en 's avonds smullen we elk jaar van asperges en aardbeien toe. Hun bruiloftsdiner in vereenvoudigde vorm.

herinneringsfoto, currysaus en plantaardige mayonaise

Als iets weg moet omdat het kapot is, niet meer past of er is geen ruimte voor, maar ik heb er een bijzondere herinnering aan, dan maak ik er een foto van. Deze klok is meer dan 40 jaar oud, hij hing in Waalre, boven de deur bij de eettafel en naar het halletje. Bij ons hing hij boven de deur naar de slaapkamer, in de woonkamer. Maar nu is hij kapot. Ik vind het een beetje moeilijk, maar ik heb hem nog even goed vastgehouden. Gelukkig is er een foto. 

Twee dagen keken we naar de lege plek om te zien hoe laat het was. Wonderlijk, je weet dat hij er niet meer is en toch ... net een, twee of drie keer, maar wel 20 keer per dag denk ik. Nu hangt er een nieuwe. Niet zoals ik altijd deed een paar minuutjes vooruit gezet, wat ik handig vond. Deze is radiografisch. Henk is er blij mee. Nu weten we weer (precies) hoe laat het is.

Ik heb net de currysaus aangepast bij 'recepten'. Ook maakte ik nieuwe plantaardige mayonaise. Allebei lang houdbaar en verrukkelijk! Twee heel eenvoudige basissauzen.

Bloementip

Morgen is het moederdag. Ik ben geen echte moeder, maar ik moeder wel en zoals alles wat er te vieren valt, vieren we deze dag ook. 
Ik hou meer van een klein bosje bloemen dan van een enorme bos. En extra met gemengde kleuren. Zo heb ik nu een bosje gekleurde tulpen. Ik kan er zo van genieten.
Net las ik bij nu.nl twee handige tips. Om bloemen langer vers te houden moeten ze niet in de buurt van fruit staan (is bij ons altijd het geval). Het ethyleengas* zorgt voor een snellere stofwisseling en daardoor verwelken ze eerder. Ook is het beter om de vaas niet tot de rand met water te vullen. Doe ik altijd, behalve met narcissen. Er ontstaan eerder schimmels en bacterieën. De vaten van de stelen gaan dicht zitten waardoor ze het water minder goed naar boven kunnen trekken.

Als u een appel bijvoorbeeld met een nog niet rijpe avocado in een zak of doos doet dan wordt de avocado sneller rijp, door het ethyleengas. Bloemhandelaren gebruiken het ook op deze manier, door dichte bloemen open te krijgen.

Uitje

We hebben een heerlijk uitje gehad! De reis ging helemaal naar Sneek. 
Overzichtelijk en we hebben allerlei moois gezien en juist dat doet ons altijd zo goed.

Eerst koffie bij Museum Belvédère in Oranjewoud. We beginnen altijd met koffie. Met een 'dumke' * (ik laat de teugels af en toe vieren) en Henk nam een stukje oranjekoek. Een herinnering aan vroeger. Terwijl ik dit schreef dacht ik, een herinnering is altijd van vroeger. Maar een herinnering kan net zo goed van vorige week zijn. Het klopt dus toch wel denk ik.

Naast Jan Mankes, waar altijd wel iets van hangt waren er o.a. abstracte schilderijen (en een bepaalde 3D printtechniek) van de natuur. Ik plaats een schilderij van Jan Mankes en ik kopieer twee stukjes tekst. Ze komen uit cadoc.nl, een website die gaat over boeken over kunst, fotografie en vormgeving.

"Roland Holst was een vroege bewonderaar van Jan Mankes en noemde hem "de meest verstilde schilder van Nederland". Wanneer je dat in de context van de kunststromingen van die tijd plaatst, waarin het kubisme opgang maakte en het expressionisme in volle gang was, is dat goed voorstelbaar. Dan zijn de afbeeldingen van geitjes, kippen en vazen met judaspenning of dopheide een relatieve oase van rust. 

De charme van een aantal van zijn olieverfschilderijen, het beetje extra dus, is het gebruik van het materiaal en de gebruikte kleurcombinaties. Dit is wat mij betreft voor het eerst zichtbaar in zijn schilderijen vanaf 1911. Het schilderij 'Ganzenliesje' (1911) is een goed voorbeeld. Mankes was zelf ook tevreden over het resultaat van dit schilderij. Hij schreef dat jaar over zijn manier van schilderen: "ik ben vol goeden moed om ook in de verf de stof heelemaal weg te krijgen". Het boek gebruikt het woord "ontstoffelijken" en dat is de spijker op zijn kop. Het sprekende aan dit schilderij en die in latere jaren volgen, is de sfeer die hij op het doek zet en vervolgens op de kijker weet over te brengen. In 1913 maakt Mankes een groot aantal van dit soort schilderijen: "Grote uil op scherm", 'Haan (Wyandotte) met tinnen schotel (zie hieronder), "Kraai op berkenboom", en "Uil op boomtak". Bij deze schilderijen is de verf vrijwel transparant aangebracht en de kleurcombinaties zijn bijzonder. Het fluorescerende effect heeft, zeker bij de lichtere tinten, iets sprookjesachtigs. "

Henk had de nacht ervoor helemaal niet geslapen en ik een beetje. We gingen dus na een lunch-hapje in de auto naar het hotel en deden een dutje. Na een wat langere nacht hadden we dat ook gedaan, we doen het elke dag.

Daarna bij een vuurtje lekker gelezen met een kopje thee en Henk koffie.

Dat moment vinden we altijd zo heerlijk!!!!

Na het lekkere eten hebben we nog een onverwacht mooie wandeling, met een dikke jas aan, gemaakt.

Toen lekker in bad (dit blijft een van de allergrootste geneugtes voor mij!).

Nog even televisie gekeken en gelezen.

De volgende ochtend Henks hoogtepunt, het ontbijt!

Hierna gingen we naar Jopie Huisman in Workum.

Vroeger zijn we daar ook een paar keer geweest en toen vond ik het al prachtig, nu was ik nog meer ontroerd. Het is het totaal, niet alleen wat hij gemaakt heeft, maar ook hoe en waarom. Een wijs en prachtig mens. Hij heeft zijn hele leven zelfportretten gemaakt. Deze is uit de oorlog.

En een van zijn bekendste werken. Elze vezel vertegenwoordigd compassie voor mij.

Je zag een deel van de hoeveelheid brieven die hij gekregen heeft. Mensen werden en worden door hem geraakt.

Er was ook een tentoonstelling van kinderen die hun ouders geportretteerd hadden en ook dat was erg de moeite waard.

Als het kan maken we altijd een audiotour en dat kon hier ook. Het geeft zoveel meer informatie.

Ik had veel langer willen blijven maar we moesten jammergenoeg weg.en we cappuccino en 

Ook hier hadden we cappuccino en een 'dumke'.*

Zo kort, maar echt een HEERLIJK uitstapje en de afstand was te overzien. :-)

* Het dumke is een streekspecialiteit uit Friesland en wordt onder andere gemaakt van hazelnoten en anijs. Ik vind ze nu veel lekkerder dan vroeger, heel bros. Ze verschillen per plek want we hebben ze nu 2x gehad en ze waren ander sen juist dat vind ik altijd leuk van streekgerechten, dat elke bakker toch ook zijn eigen recept heeft. In die bij Jopie Huisman zat nog wat meer anijs. Het Fryske Dumke dankt zijn naam trouwens aan de vorm van het koekje, dat op een duim lijkt.

ps

Het is nu donderdag, een paar dagen later dus, maar ik plaats het op de dag dat we terugkwamen.

Koningsdag

Zoals elk jaar gezellig naar koningsdag kijken met cichorino en dit jaar in plaats van worteltaart een koek met oranje 'glazuur' (het is geen glazuur want dat is met poedersuiker, maar een romig laagje). Het is oranje door wortel. Henk heeft een oranje stropdas om en ik een oranje trui. Die heb ik vaker aan want naast de herfstkleuren past deze kleur heel goed vind ik. Ik ga nu even een dutje doen (we kunnen niet zonder) en dan zal iets laten zien van wat ik gemaakt heb.

Dit zag er in het echt mooier uit en ik word ook een beetje duizelig als ik ernaar kijk, door het standpunt, maar ja, het was zo lekker en ik had het beloofd.

En wortelsoep waar we verslingerd aan zijn en die er op deze dag zeker bij hoort.

Chocoladepasta

Ik had nog veel hazelnoten en ik vind altijd dat ze eerder bederven dan amandelen. Ik heb ze dus geroosterd en meteen van een deel(tje) chocolade hazelnootpasta gemaakt. Ik heb het wel eens eerder gemaakt, maar deze lijkt absoluut op Nutella, heerlijk! Ik zal het zo bij 'recepten' zetten. Voor op een vers of geroosterd boterhammetje of voor op een cracker of beschuitje. En wat denkt u van een flensje? Ja, dat ga ik binnenkort doen, mmm.

Heerlijke tweede Paasdag

We gingen vanmiddag naar Thesinge, een mooi Gronings dorp waar in het kleine kerkje een tentoonstelling van Marcel Duran was. Dit gebeurde na koffie met dadelkoek en een heerlijke veganistische lunch in het bos, bij nieuwe mensen in ons leven. Er is veel te delen dus ik beschouw ze eigenlijk vanaf de eerste ontmoeting als vrienden. Het voelde als in Frankrijk of Italië, samen aan tafel in de bostuin op een zonnige lentedag, met gefilterd zonlicht en alleen het geluid van vogels.
De tentoonstelling was mooi en gevarieerd. Verschillende formaten schilderijen, met verschillende sferen en beeldend werk. Van een indrukwekkende bronsen portretkop kon hier nauwelijks afscheid nemen, zo sterk was de kracht die ervan uitging. Dit kwam ook door de band tussen maker en geportretteerde. Of zeg je niet geportretteerd, als het om een beeld gaat?
Ik plaats hieronder een schilderij van Marcel Duran dat ik ingetogen en licht melancholisch vind. Terwijl ik dit schrijf ben ik me bewust dat melancholie de emotie is die het dichtst bij me ligt. 
De nieuwe vriendin vertelde dat zij bij een tentoonstelling altijd drie kunstwerken kiezen die ze het mooist vinden en daarna vertellen ze aan elkaar welke het zijn en waarom. Dat hebben we toen met ons vieren ook gedaan. Wij gaan dat voortaan ook samen doen. Het is verdiepend en daarnaast is het goed om het voor elkaar te verwoorden. Je kijkt bewuster en je leert de ander er beter door kennen. Bij Henk en mij is dat niet nodig, maar als je mensen niet goed kent is dit zeker een manier.

Wensen

Op deze 'zomerse' zaterdag wil ik u heel fijne Paasdagen wensen.
Voor het eerst in mijn leven geen narcissen, jammer, maar ze zijn er niet meer.
Een logisch gevolg van de klimaatverandering.
Nu gele tulpen bij de eitjes (of andersom), dat staat in ieder geval ook lente-achtig.
Om 7 uur vanmorgen stond ik al in de keuken. Er was zoveel te doen.
(Paasbrood, Paastaart, deeg voor hartige koekjes, groentebroodjes voor tussen de middag)

Doorstart

Ik las dat Boekwinkel Dekker en v/d Vegt in Nijmegen door crowdfunding (publieksfinanciering!) nieuw leven is ingeblazen en dat het zo goed gaat, dat alle investeerders na 5 jaar afbetaald zijn. Ik schrijf expres publieksfinanciering omdat bepaalde engelse woorden zo normaal zijn geworden, maar er is voor alles ook een Nederlandse naam! 
https://www.libris.nl/dekker-vd-vegt/
Er zijn hier ook tweedehandsboeken, er is een leescafé met koffie en zelfgemaakt gebak en broodjes, er zijn lezingen en presentaties en veel meer. Het heeft nog meer dan vroeger een sociaal-culturele functie.
Een medewerker zegt dat hij in de mooiste boekwinkel van Nederland werkt, maar er zijn  steeds meer bijzondere boekwinkels met aanvullende functies. k schreef laatst al eens over Utrecht.
Er zijn sowieso steeds meer verkooppunten van boeken en wat word ik daar gelukkig van. De verkooppunten maken me op zich niet zoveel uit, maar het steeds meer omgeven zijn door boeken. Bibliotheken zijn net zo belangrijk. Ook die zijn en zeker de grote zijn ook multifunctioneel en veel sfeervoller dan vroeger. Voor mensen met weinig geld zijn ze onmisbaar. We komen regelmatig in Assen en zien vaak dezelfde mensen kranten of tijdschriften lezen. Er wordt gestudeerd en er is studiebegeleiding en er worden gesprekken gevoerd. Vergaderd of persoonlijk.
Terug naar de boekwinkels. Dekker en v/d Vegt was vroeger al een bekende naam, het bestaat sinds 1922. Ik ken de winkel uit Arnhem, maar daar ging hij in een keten over. Nu heet de boekwinkel in Arnhem 'Het Colofon'. Toepasselijke naam en wat een fantastische winkel! Allerlei zitjes om rustig de boeken te kunnen bekijken en dat waar je op zit kan je ook kopen. 
Kijkt u zelf maar, op twee verschillende manieren. Ik was al verliefd op de bibliotheek in Arnhem, met al zijn mogelijkheden (een van de vele redenen waarom ik zo graag in die omgeving wilde wonen) en dan zo'n prachtige boekwinkel.  
https://www.hetcolofon.nl
https://rsnijders.info/vakblog/2016/02/25/boekenplog-het-colofon/
U kunt in een foto gaan en zo helemaal rondkijken.
Tja, ik begon in Nijmegen en liet me meevoeren en dat is zo leuk aan internet en aan het leven.

Door me hierin te verdiepen zag ik dat hetzelfde gebeurde in Rotterdam (Donner), Maastricht en Tilburg. Ook deze drie winkels schrijven zwarte cijfers, dankzij het leesminnenden publiek dat wilde investeren. Directeur Leo van de Webering van Donner noemt het een wonderbaarlijke opstanding. 
Ik zou willen dat elke Nederland het ene mooie boek na het andere las.
Het is op verschillende manieren zo verrijkend. Kent u Lidewijde Paris? Ik schreef waarschijnlijk eerder over haar. Als u haar naam intypt kunt u al haar boekbesprekingen van de boekenrubriek op zaterdagochtend terug luisteren. Een heel enthousiasmerende vrouw!

Op Facebook stond een foto van een vriend uit mijn Utrechtse leven Wouter van Belle, o.a. organist van de Kathedraal van Utrecht. 

Deze tekst staat erbij:
"Nieuwe muurkunst langs de Amsterdamsestraatweg alhier. De kunstenaar vroeg de buurtbewoners naar hun favoriete boek en schilderde dat in deze 'boekenkast'. Hoe leuk!"

Er zijn zo van die mensen die in veel heel goed zijn. Zo iemand is hij. 

Klein

Vroeger las ik Wip-la-la en Pinkeltje en ik fantaseerde over een deur achter een deur achter een deur. Ik hou nog erg van spannende deuren. Zo'n deur als bij het kinderboek ' De geheime tuin', of een deur die naar een prachtige binnenplaats gaat, of je komt daardoor opeens op een plek waar het mooiste uitzicht is. In Italië bijvoorbeeld zijn deze deuren er in overvloed. Terug naar de kleine mensjes zoals Wip-la-la. Overal zijn zonder gezien te worden. Hier hoef je trouwens niet per se klein voor te zijn, maar echt verstoppen is eenvoudiger als je maar een paar centimeter bent dan wanneer je 1.80 bent.
Nu las ik over mini mensen die in bomen leefden op het eiland Luzon, in de Filippijnen. Met maar twee vingerkootjes, minder kiezen enz. Niet zo klein als Wip-la-la maar wel klein. Het waren een van de eerste soort mensen die rechtop liepen. Archeologen gaan volgend jaar verder met hun onderzoek naar deze stam.

Ik heb even mijn doorleefde Wiplala boeken er even bij gepakt. Ze ruiken naar oud (ouder dan 1957 en 1962) en gelukkig heeft Henk er plakplastic omgedaan, anders lagen ze helemaal uit elkaar. Ik herken ze weer, meneer Blom, Johannes, Nella Della en de poes die Vlieg heet. Ik denk dat Annie Schmidt minstens zo genoten heeft van het schrijven als ik van het lezen.

Ik heb er vroeger nummers bij gezet. En in 'Wiplala weer' schreef ik de letters door de tekst heen en bij meneer Blom enz. schreef ik namen van ons gezin.

1 april

Voor het eerst in 38 jaar had Henk me vanmorgen te pakken op 1 april!
"Wat heb je nou toch een vieze plek in je nachtpon!" Ik schrok wat was er aan de hand. Ik kwam net uit bed, hoezo vlek? 
Hij zei dat hij eerst, toen ik nog in bed lag had willen zeggen dat mijn veters loszaten omdat hij toch geen schijn van kans zou maken. Maar wel dus. Als je net uit bed bent ben je beslist gevoeliger voor een grapje.:-)

Mensch durf te leven

De laatste aflevering van de Wereld Draait Door (ik zal het missen) was weer geweldig! Het thema was; wat is voor jou een bepalend liedje in je leven? 
Het programma had wat mij betreft de hele avond kunnen duren. Leuk om mensen die daar altijd met hun eigen specialiteit  zitten over iets heel persoonlijks te horen.
Wat is voor u een belangrijk liedje en welke herinnering is eraan verbonden?
Voor mij was het (o.a.!) 'Mens durf te leven', gezongen door Ramses Shaffy. Oorspronkelijk was het van Jean Louis Pisuisse, pionier van de kleinkunst: 'Mensch durf te leven', uit 1917. Dit lied door Ramses Shaffy klonk voordat mijn afstudeergesprek begon. Het stond voor hoe ik toen in het leven stond. Laat je niet beperken, door wie of wat ook, leef het leven dat bij je past! En zo leefde ik. Ik haalde het onderste uit de kan, maakte zoveel mee dat ik soms het gevoel had in een film te spelen. Het was bruisend en spannend.

Van Pisuisse 
https://www.youtube.com/watch?v=92XqaXUHmgs&list=RD92XqaXUHmgs&start_radio=1&t=1
Ramses Shaffy, uit 1967
https://www.youtube.com/watch?v=Ynkxh80UlEI

Ik ga echt niet weer zeuren dat het zomertijd is. Schreef ik dit vorig jaar ook niet? :-) Ik las een artikel dat de zomertijd niet zo goed is. Opnieuw een bevestiging. Het voelt onnatuurlijk. Ik heb vanmorgen de klokken al een uur vooruit gezet, dat vind ik prettiger dan het 's avonds pas te doen, of de volgende dag.

Boekenmiddag

De middag stond in het teken van de boekenweek.
Eerst ging ik een beetje zilver dat ik had verkopen. Nooit zoiets gedaan.
Hoe dan ook, ik kreeg er €20 voor en daar heb ik een boek voor de boekenweek van gekocht. Zo blijft er iets tastbaars over.
'Woorden schieten tekort' van Nicci French schijnt een ontroerend boek te zijn. Het gaat over alle aspecten van dementie. Ze put uit kunst, literatuur en filosofie. Ze neemt je mee in de belevingswereld van de ervaringsdeskundige en de buitenstaander. 
Het werd bij DWDD door het boekenpanel gekozen.
Er zal denk ik bijna niemand meer zijn die niet op een of andere manier met dementie te maken krijgt. Vaak in de vorm van alzheimer. 
Verder kregen we natuurlijk het boekenweek geschenk, de boekenkrant, het boekenweek gedicht, een boekenlegger en schaften we het essay van Murat Isik aan, waar ik erg benieuwd naar ben.
Hierna nog even naar de grote bibliotheek waar we onder het genot van verrukkelijke koffie lekker in bladen gelezen hebben. En ik nam nog drie boeken mee. Inmiddels zeven bibliotheekboeken thuis. Het was een heerlijke middag.

Hoera, het is boekenweek!

Het boekenweekthema van dit jaar is 'Moeder de vrouw'.
Iedereen heeft een moeder en een deel van de vrouwen is moeder.
Als je geen moeder bent kan je moederlijke gevoelens koesteren.
We kunnen als vrouw de wereld allemaal iets na laten, iets speciaals, iets unieks van ons.
Dat kunnen we door onze moeder.

Dit is het gedicht dat geschreven is voor deze boekenweek.

MOEDER

Zoals ze in je praat en dingen vindt, dwars door je eigen woorden
klinkt, vaak ongevraagd, doe je haar nou wat opzij, je hebt toch
ogen, waarom moet dat nou zo open, die mouwen staan
je raar en doe een das om als het waait.

Zoals ze in je borstkas zucht wanneer je iets onnodigs dreigt te kopen,
zegt dat suiker, vet, voor je bloed, je hart, je lever slecht, door
drank en sigaretten is gekwetst, als je slordig oversteekt
of fietst door rood – je mag van haar niet dood,
niet eens geschud, geschaafd.

Als een achtervolgingsscène die een leven lang vertraagd
wordt afgespeeld. Ze loopt je na. Dit voortbewegen,
één en twee, in hetzelfde beeld.

Zo vaak val je tegen, zo vaak val je mee. Steeds ongevraagd
gered. Bij hond, stoep, hek en noodlot weggegrist.
Je kijkt naar haar. Je weet niet wie ze is.

ESTER NAOMI PERQUIN

Lente!

Nu is het echt lente. Toen er al heel vroeg sneeuwklokjes waren mocht ik van mezelf nog niet naar de krokussen kijken. Ook die waren er veel vroeger en zo overheersend, kleurig uit de grond spattend, dat het moeilijk was. Nu mag het. En oh, de lichtgevende forsythia overal. Fel afstekend tegen de op dit moment donkere lucht. En alles wordt groen ...

'Alle beestjes helpen'

Ik stem altijd op de Partij voor de Dieren en ze hebben nu zo'n leuke slogan: "Alle beestjes helpen". Een buurman heeft de poster op zijn raam hangen.
Je kan dit op verschillende manieren lezen. We zijn er om alle beestjes te helpen en alle beestjes helpen de natuur. Insecten, bijen vooral zijn zo belangrijk voor verstuiving, voor diversiteit, voor een gezond leefklimaat. En het is natuurlijk een mooie woordspeling.

Op de radio hoorde ik iets over stilte op de Veluwe ... Ik heb het opgezocht en het bleek van 'Stichting red de Veluwe' te zijn. Stemmen op partijen die de natuur een warm hart toe dragen is noodzakelijk. Zonder een gezonde-re- natuur kunnen we niet.

Van hun website:

"Als het aan het kabinet ligt, razen straks de boeings laag over de Veluwe en over Noord- en Oost-Nederland. Dat moet niet gebeuren. En u kunt daarvoor zorgen; door stil te stemmen op 20 maart.

Met een stille stem kiest u partij vóór de Veluwe, de Weerribben en andere prachtige gebieden. Dan stemt u op GroenLinks, PvdA, Partij voor de Dieren, SGP of SP."

Binnenmoestuinieren

Via topics las ik een artikel van Gerard Menting in het AD over ouderen die moestuinieren. Het hele jaar rond tuinieren vind ik normaal gesproken onnatuurlijk, maar in dit geval is niet alleen het positieve van bewust met groentes en kruiden bezig zijn belangrijk, maar ook de continuïteit. Zeker voor mensen die het geestelijk zwaar hebben zou tijdelijk stoppen niet goed zijn. Ik word zo blij van dit soort ontwikkelingen.

Een paar fragmenten:

"Deze ouderen moestuinieren lekker binnen

Groente- en kruidenplantjes zien groeien en bloeien, de geur opsnuiven, even proeven of wat oogsten voor de avondmaaltijd. Bewoners van twee verzorgingshuizen in Velp hebben vanaf volgende week een binnenmoestuin.

Het hele jaar rond gaan de binnenmoestuinen voedsel produceren, dat direct in de keuken van de oudereninstellingen gebruikt kan worden. Bewoners, verzorgenden en het team van de keuken gaan samen aan de slag met indoor gardening. Het is bijzonder dat verse producten direct naast de keuken worden geoogst, maar het sociale aspect is zeker zo belangrijk, zegt Marie-José de Dreu.

De Dreu houdt zich als manager huisvesting en facilitair bezig met het eten van de bewoners. In de vier locaties van verpleeghuis en woonzorgcentrum Innoforte in Velp wordt de bewoners tijdens de maaltijd niet zo maar wat voorgezet. Met zorg wordt omgegaan met de kwaliteit van de voeding, de bereiding en ook de beleving van de maaltijd.

,,Met wat meer aandacht is de voedselinname vele malen groter. De mensen zijn gezonder en hebben minder medicijnen of slaapmedicatie nodig.’' Het zijn bevindingen uit een onderzoek, dat bij onder meer Innoforte is uitgevoerd in samenwerking met de Universiteit Wageningen. ,,In het oude systeem werden maaltijden naar de kamer gebracht en later opgehaald, zonder te kijken wat er nog op het bord lag. Toen had je bewoners waar ondervoeding bij werd geconstateerd. Dat kom je nu niet meer tegen.‘’  "