Hier stond bij dat het van David Hockney was en Henk zei meteen absoluut niet en ik dacht ook van niet. Bij google kan je niet alleen teksten controleren, maar ook afbeeldingen en als ik maar even twijfel over iets zoek ik het op, al zal me vast zo nu en dan nog iets ontgaan. Dit zocht ik ook op en zo kwam ik erachter dat het digitaal gemaakt was. Gisteren zag ik de titel van een boek: 'Denk niet langer ná. Denk zelf.' Een zinvolle titel vind ik, al kan je juist ook nádenken over iets waar je vragen bij hebt, of niet vertrouwt, maar dan is nádenken een woord, met nog steeds de nadruk op na. Juist in deze tijd is zelf denken over 'hoe zit iets in elkaar?' zo ontzettend belangrijk. Wat dit 'kunstwer'k betreft, ik vind het mooi, het enige dat ertoe doet voor mij, al mag digitale kunst nooit in de plaats komen van menselijke (al zit bij alles wat digitaal is ook een menselijk aspect), want het gaat juist om de processen die eraan vooraf gaan en wat de weerspiegeling hiervan losmaakt.
Wat emoties betreft, of het waarderen van schoonheid, dat voel ik hier ook bij. En hoe langer ik ernaar kijk, hoe meer het is. Grappig, dat digitaal dus echt niet betekent emotieloos.
Er zitten nog steeds lagen achter.
Fijn weekend verder!
